10/06/2025 Leuven – Na Brazilië is Mexico, met zijn bijna 134 miljoen inwoners, het op één na meest bevolkte katholieke land ter wereld. Het aantal katholieken neemt echter af. Hoewel bijna 96% van de bevolking zich christen noemt, noemt slechts ongeveer 72% zich nu katholiek. Sekten, pinkstergroepen en occulte bewegingen verspreiden zich overal. Tragisch genoeg is Mexico een land waar priesters het slachtoffer worden van moord, ontvoeringen en andere gewelddadige handelingen. Het vereist veel moed om hier priester te zijn – en toch zijn er nog steeds een aantal jonge mannen die bereid zijn de roeping van God te volgen.

In het seminarie van het bisdom Cancún-Chetumal, in de staat Quintana Roo op het schiereiland Yucatán, volgen momenteel 27 jonge mannen de weg naar het priesterschap. Het bisdom beslaat een enorm gebied van meer dan 27.500 km² en kent een verhouding van slechts één priester op meer dan 9.000 gelovigen. Er is dringend behoefte aan meer priesters. Het grootste deel van de bevolking bestaat uit inheemse volken; er heerst grote armoede en er zijn plaatsen waar het Evangelie nog steeds niet is verkondigd. Met slechts 65% is het percentage katholieken laag vergeleken met de rest van het land.

Een van de jonge mannen die momenteel een priesteropleiding volgt, is Erik Rodrigo. Zijn familie is ongelovig en alleen zijn broer ging naar de kerk. Maar via hem sloot de jonge Erik zich aan bij een katholieke jongerengroep. Hij herinnert zich: “Daar leerde ik een seminarist kennen, Alejandro, die me uitnodigde om deel te nemen aan hun roepingenbijeenkomsten, en ik vond het geweldig om erbij betrokken te zijn. Ik kan me nog goed herinneren dat ik thuiskwam en heel enthousiast tegen mijn moeder zei dat ik naar het seminarie ging. Haar reactie was: ‘Je bent gek!’” Desondanks liet Erik zich niet afschrikken en bleef hij actief in de Kerk. Hij besloot echter eerst een andere studie te volgen, die hij ook afrondde. Maar inmiddels, hoewel hij een goede baan had gevonden bij een overheidsinstelling, liet de roeping van God hem niet met rust. Daarom ging hij in 2018 naar het seminarie.

Zijn mede-seminariestudent Juan Diego is 21 en beschrijft zijn eigen pad. “Mijn roeping begon toen ik 15 was. Ik was lid van een apostolische groep lekenmissionarissen die rondreisden om mensen te evangeliseren in de pastoraal minder goed bediende regio’s in het zuiden van de staat Quintana Roo. Deze missies hielpen me te begrijpen hoezeer zulke gemeenschappen God nodig hebben en een herder die naar hen kan luisteren en hen kan leiden. Ik begreep bijgevolg waarom deze roeping van God je hart overspoelt met onzekerheid en tegelijkertijd met vrede. Maar ik aarzelde om aan deze roeping gehoor te geven totdat ik, op mijn 18e, een seminarist leerde kennen die me hielp mijn roeping te onderscheiden. Ik leerde meer over mezelf, over God en over Zijn volk. En zo nam ik uiteindelijk de beslissing om te luisteren naar deze innerlijke onrust die God in mijn hart had geplant. Het was zeker geen gemakkelijke weg en ik heb een aantal zeer moeilijke momenten in het seminarie meegemaakt. Maar met de hulp van gebed en de hulp van God ben ik op dit pad gebleven. En net zoals er moeilijke momenten waren, heb ik ook een aantal zeer gelukkige momenten gehad. Ik heb God gevonden in elk van mijn broeders, in de mensen die ik heb ontmoet, in mijn familie en vrienden, en vooral in mensen zoals jullie. Het is dankzij mensen zoals jullie dat het seminarie in Cancun kan blijven functioneren, zodat mijn mede-seminaristen en ik zo goed mogelijk opgeleid kunnen worden en zodat ik – wanneer God mij de genade van het priesterschap schenkt – mij net als jullie voor altijd kan inzetten voor de behoeften van het volk van God.”

Forrest (20) wilde al op dertienjarige leeftijd priester worden. Inmiddels studeert hij al twee jaar filosofie en is hij ook dankbaar aan jullie allen die zijn opleiding tot nu toe hebben gesteund. “Tijdens mijn vorming hier heb ik de schoonheid van de gemeenschap van gebed en studie leren kennen. Naarmate ik deze roeping volg, word ik steeds meer verliefd op dit ‘ja’ dat ik tot de Heer heb uitgesproken. Elk moment van deze weg was de moeite waard. Ik dank allen die dit mogelijk hebben gemaakt en hoop van harte dat zij ons zullen blijven steunen, zodat er goede en heilige priesters voor de Kerk in Quintana Roo kunnen worden opgeleid. Moge de Almachtige God, in Zijn oneindige goedheid, ieder van u en ook uw families zegenen.”