Voor mensen die ernstig ziek zijn of hun laatste levensfase ingaan, betekent een bezoek vaak veel meer dan alleen een gesprek. Het betekent troost, gebed, de sacramenten ontvangen en vooral: voelen dat ze niet vergeten zijn.
In Oekraïne zet pater Taras Viliura zich elke dag in voor mensen die vaak alleen achterblijven. Door de oorlog zijn veel families uiteengerukt. Kinderen wonen in het buitenland of dienen aan het front. Ouderen en zieken blijven achter zonder netwerk van familie of vrienden.
Dankzij uw steun kan pater Taras hen opzoeken, naar hen luisteren, met hen bidden en hun de nabijheid van Christus brengen op momenten waarop zij dat het hardst nodig hebben.
Zo bezocht hij de 78-jarige Olena, die alleen woonde nadat haar kinderen naar het buitenland waren verhuisd. Ze worstelde met angst en eenzaamheid. Door zijn regelmatige bezoeken vond ze opnieuw rust en hoop. Dankbaar zei ze tegen hem: “Vader, u hebt me het gevoel gegeven dat ik gezien ben en niet vergeten.”
