De christelijke inwoners van de grensstad Yaroun in het zuiden van Libanon leven in angst dat ze nooit meer naar het land van hun voorouders zullen kunnen terugkeren. Priester Charles Naddaf, de pastoor van de plaatselijke Melkitische Grieks-katholieke kerk, sprak met Kerk in Nood (ACN / Aid to the Church in Need) over de zorgen van de gemeenschap.
“Yaroun is diep getroffen”, zegt priester Naddaf van de Sint-Joriskerk. De parochiezaal, die dienst deed als geïmproviseerde kerk, werd op 1 mei verwoest, evenals het jeugdcentrum van de parochie en het klooster van de Melkitische Basiliaanse Salvatoriaanse Zusters en hun school, die kinderen uit de stad en omgeving bediende, ongeacht hun religie. Ondanks het staakt-het-vuren dat op 17 april 2026 werd ingesteld en officieel nog steeds van kracht is, blijven de spanningen hoog en gaan de gevechten in Zuid-Libanon door. Yaroun is momenteel ontoegankelijk, waardoor het onmogelijk is de volledige omvang van de schade te beoordelen. “Dit is zonder twijfel een van de grootste rampen die deze gemeenschap ooit heeft meegemaakt,” vertelt priester Naddaf aan ACN International.
Yaroun bestaat voor ongeveer driekwart uit sjiieten, maar kent ook een historische Melkitische christelijke gemeenschap. De stad ligt vlak bij de grens met Israël en is sinds oktober 2023 meerdere keren zwaar aangevallen. Op 9 oktober van dat jaar verliet de gehele bevolking Yaroun voor het eerst. De parochiekerk van Sint-Joris en verschillende huizen, zowel christelijke als islamitische, werden in de eerste maanden van het conflict verwoest, terwijl de rest van de gemeenschap ernstige schade opliep. Na het staakt-het-vuren op 27 november 2024 werd Yaroun opnieuw systematisch verwoest, waarbij verschillende huizen zwaar beschadigd raakten of met de grond gelijk werden gemaakt. Zelfs het grote standbeeld van Sint-Joris, in het westelijke deel van de stad, werd gesloopt.
Priester Charles Naddaf, Melkitische parochiepriester van Yaroun (Zuid-Libanon) © Facebook Yaroun Lebanon
Pastoor Charles Naddaf (vijfde van links op de voorste rij), samen met een delegatie onder leiding van de christen Melhem Khalaf, februari 2025 © Facebook Yaroun Lebanon
Toen de stad geleidelijk weer toegankelijk werd, keerden vijftien christelijke gezinnen, wier huizen niet waren verwoest, terug. Ze voerden noodreparaties uit, maakten van de parochiezaal een tijdelijke kapel en begonnen weer de Eucharistie te vieren. Hun hoop was echter van korte duur, want de vijandelijkheden laaiden weer op en alles werd opnieuw verwoest. Op 2 maart 2026 “verlieten alle gelovigen Yaroun”, aldus de pastoor. Families zochten hun toevlucht in Rmeich, Aïn Ebel, in het district Bint Jbeil, vlakbij de grens met Israël, en in verschillende andere plaatsen in de Libanonbergen. “Sinds het begin van de oorlog zijn families ontheemd, grotendeels hulpeloos en leven ze in onzekerheid”, legt priester Naddaf uit, die momenteel in het Maronitische klooster van de Annunciatie in Rmeich verblijft.
Meer dan de daadwerkelijke verwoesting van de stad en de ontheemding van de inwoners, maken de inwoners van Yaroun zich zorgen over de toekomst van het christendom in het zuiden van Libanon. “De christenen die ontheemd zijn geraakt, hebben deze oorlog niet gekozen. Het enige wat ze vragen is om terug te kunnen keren naar hun huizen, in vrede met iedereen te leven en te blijven in het land van hun voorouders”, zegt de bezorgde priester Naddaf.
De priester benadrukt niet alleen de humanitaire noodsituatie, maar ook het psychische en spirituele leed van de ontheemden. Hij is van mening dat gezinnen vooral nood hebben aan een terugkeer naar vrede en veiligheid, omdat niemand zonder die basis kan beginnen met heropbouwen. Daarnaast, zegt hij, is het belangrijk dat de ontheemde inwoners van Yaroun weten dat ze niet vergeten zijn.
Noodhulp voor 2000 ontheemden uit verschillende regio’s vanwege de oorlog, verzorgd door de Zusters van de Goede Herder © ACN
Kerk in Nood uit grote bezorgdheid over de verslechterende veiligheidssituatie in Tyrus (Libanon) en verwijst naar de dringende oproep van de Melkitische Grieks-katholieke aartsbisschop Mgr. Georges Iskandar. De organisatie betuigt solidariteit met de bevolking en roept op tot bescherming van burgers, religieuze plaatsen en het christelijk erfgoed, evenals inzet voor vrede en stabiliteit.
Paus Leo XIV en Afrikaanse bisschoppen hebben de moord op bisschop Osório Citora Afonso uit Mozambique scherp veroordeeld en roepen op tot een grondig onderzoek. De kerkelijke leiders benadrukken dat het geweld een aanval is op vrede, menselijke waardigheid en godsdienstvrijheid. Kerk in Nood herdenkt de bisschop als een gewaardeerde partner en betreurt het grote verlies voor de Kerk.
Het aantal aanvallen op kerken en christenen in Europa en Amerika blijft stijgen, met honderden gevallen van vandalisme, brandstichting en geweld per jaar. Ook België wordt genoemd. Volgens mensenrechtenspecialist José Luis Bazán ontbreekt het christenen vaak aan juridische en politieke bescherming tegen antichristelijke haat. Bazán stelt tegelijk dat christenen zelf veel incidenten niet aangeven.
