Het aantal kerken dat in Europa en Amerika wordt aangevallen of vernield, blijft stijgen, terwijl christenen vaak niet over de juridische middelen beschikken om zich tegen discriminatie en vervolging te verzetten.
Christenen worden in veel delen van de wereld vervolgd en hun godsdienstvrijheid wordt beperkt, met toenemend geweld en vijandigheid in Afrika en Azië. Maar ook Europa en Amerika kampen met problemen, hoewel de autoriteiten doorgaans niet ingrijpen.
“In Frankrijk vinden gemiddeld 1.000 aanvallen per jaar plaats op kerken, meestal vandalisme, maar ook veel gevallen van brandstichting. Ook in de VS zijn honderden aanvallen geregistreerd, alleen al 371 sinds het Hooggerechtshof Roe v. Wade in 2022 terugdraaide.”
Deze ontnuchterende statistieken werden gepresenteerd door José Luis Bazán, een academicus en specialist in mensenrechten en antichristelijke vervolging, die bijdroeg aan het rapport ‘Vrijheid van Godsdienst in de Wereld’ van Kerk in Nood (ACN / Aid to the Church in Need), gepubliceerd in oktober 2025.
José Luis Bazán © ACN/Flavio Ianniello
De parochiekerk La Asunción in het centrum van Santiago de Chili werd in 2020 in brand gestoken, Chili © ACN
Ook in verschillende landen in Latijns-Amerika is het aantal aanvallen op christelijke gebouwen de afgelopen jaren toegenomen. “Bijna 300 kerken in Chili zijn tussen 2013 en 2024 het doelwit geweest van brandstichting, meestal door extreemlinkse activisten”, zegt hij. “Elk jaar, rond 8 maart, Internationale Vrouwendag, worden honderden kerken – ik herhaal, honderden – in Spanje en Latijns-Amerika beklad en vernield door radicale feministen met haatdragende leuzen zoals: ‘De kerk die het helderst schijnt, is de kerk die brandt’.”
In sommige gevallen is de vijandigheid systemisch geworden doordat het secularisme steeds meer terrein wint in voorheen christelijke landen zoals België, waar jaarlijks 200 aanslagen plaatsvinden, of Duitsland, dat in 2024 111 aanslagen registreerde, een stijging van 20% ten opzichte van het jaar ervoor.
Ondanks het feit dat dit soort geweld tegen christenen zo vaak voorkomt dat het als een trend kan worden beschreven, doen de autoriteiten vrijwel niets om de slachtoffers te beschermen, zegt Bazán. “De Europese Unie heeft een coördinator voor antisemitisme en een andere voor anti-islamitische haat. Er is ook een recent opgerichte functie bij de VN voor anti-islamitische haat, net zoals er al een was voor antisemitisme. Waarom geen VN-vertegenwoordiger voor antichristelijke haat? We missen politieke instrumenten op EU-niveau en bij de Verenigde Naties.”
“Er wordt vaak aangenomen dat wij de meerderheid vormen, en daarom kunnen we per definitie niet onderdrukt of aangevallen worden. Maar er zijn subcategorieën, en sommige mensen of instellingen worden wel degelijk aangevallen. We weten dat minderheden ook agressief kunnen zijn en meerderheden kunnen aanvallen.”
José Luis Bazán stelt echter ook dat de schuld deels bij de christenen zelf ligt, die geen officiële klachten indienen. “Uit een onderzoek onder katholieke priesters in Spanje bleek dat velen van hen fysiek of verbaal waren aangevallen, maar de meesten deden geen aangifte, wellicht omdat ze vinden dat dit hoort bij de opoffering van hun ambt. Hetzelfde geldt voor leken: de meeste christenen melden haatzaaiende uitingen niet, tenzij het om een zeer ernstig misdrijf gaat. Bij andere religieuze gemeenschappen is dit anders. De Britse moslimgemeenschap heeft bijvoorbeeld een handleiding opgesteld over hoe je aangifte moet doen, met voorbeelden van wat wel en niet gemeld moet worden, ook kleine vergrijpen.”
“Ik denk dat we nog veel te leren hebben, omdat de politieke leiders wetten en beleid maken op basis van wat je presenteert als gemelde gevallen, niet op basis van beschuldigingen,” concludeert Bazán.
Het rapport over vrijheid van godsdienst, waaraan José Luis Bazán heeft meegewerkt, toonde aan dat ongeveer twee derde van de wereldbevolking in landen woont met strenge beperkingen op de godsdienstvrijheid. Het rapport wordt om de twee jaar gepubliceerd door Kerk in Nood.
José Luis Bazán © ACN/Flavio Ianniello
Christenen uit de grensstad Yaroun in Zuid-Libanon vrezen dat ze door aanhoudend geweld nooit meer naar huis kunnen terugkeren. Kerken, scholen en woningen zijn zwaar verwoest en de bevolking leeft ontheemd en in onzekerheid. Volgens priester Naddaf is er dringende nood aan vrede, veiligheid en hoop om ooit opnieuw op te bouwen.
De nieuwe Chaldeeuwse patriarch Amel Shamon Nona keert na jaren in de diaspora terug naar Irak, gevormd door het lijden van zijn volk onder de Islamitische Staat. Hij wil een brug slaan tussen de Kerk in het Midden-Oosten en de wereldwijde diaspora, met hoop en geloof als leidraad. Met zijn motto “Wees niet bang, geloof gewoon” roept hij op tot vertrouwen, vrede en een toekomst voor christenen in de regio.
De christelijke aanwezigheid in het Heilig Land krimpt snel en bedraagt vandaag minder dan 2% van de bevolking, waarschuwt abt Nikodemus Schnabel. Oorlog, economische onzekerheid, migratie en toenemend extremisme doen gezinnen vertrekken en maken het dagelijks christelijk leven kwetsbaar. Zonder concrete steun dreigt het Heilig Land te verworden tot heilige plaatsen zonder levende christelijke gemeenschappen.
