Geconfronteerd met de dreigende terugtrekking van het Libanese leger uit het zuiden van het land, hebben christenen die gehecht zijn aan hun land hun zorgen geuit over de toekomst.
Vier christelijke gemeenten in Zuid-Libanon – Aalma el Chaab, Rmeich, Debel en Ain Ebel – hebben in een verklaring die op 31 maart 2026 werd gepubliceerd, hun “diepe bezorgdheid” geuit over het begin van de terugtrekking van het Libanese leger uit verschillende grenssteden, wat “ernstige gevolgen voor de veiligheid” zou kunnen hebben. Ze doen een beroep op de Libanese staat, gespecialiseerde VN-organisaties en internationale humanitaire organisaties. Hun inwoners zijn vastbesloten om op hun land te blijven, “ondanks alle omstandigheden”. Pastoor Maroun Youssef Ghafari, parochiepriester van Aalma el Chaab, sprak met de pauselijke stichting Kerk in Nood (ACN/Aid to the Church in Need) en bevestigde deze ernstige zorgen. Hij vertelde ook hoe zijn parochianen, die over het hele land ontheemd zijn geraakt, ernaar streven de hoop te behouden en tegelijkertijd in hun materiële en spirituele behoeften te voorzien.
De pastoor van Rmeich, Libanon © ACN
Dit opent de deur naar een onzekere toekomst en een uiterst gevaarlijke situatie, vooral omdat het Libanese leger tot nu toe de hulpkonvooien voor deze dorpen escorteerde. Bovendien verklaren Israëlische functionarissen dagelijks dat ze in Libanon zullen blijven totdat Hezbollah is ontwapend en dat ze de dorpen aan het front zullen vernietigen – terwijl de dorpen die zich nog verzetten christelijke dorpen zijn en hun inwoners vreedzaam zijn. De inwoners van Rmeich en Ain Ebel zijn vastbesloten om op hun land te blijven, zelfs als dat betekent dat ze “van de grond moeten eten”, zoals de pastoor van Rmeich op 31 maart op televisie verklaarde. Christenen zijn diep gehecht aan hun land en hun staat. Helaas lijkt deze gehechtheid aan “het land van de boodschap” – het land dat bezocht werd door Christus, de Maagd Maria en de apostelen – zelfopoffering en bloedvergieten te eisen, zoals het geval was voor mijn broer Sami, en ook voor priester Pierre Raï, de parochiepriester van Qlayaa. Drie jonge Maronitische christenen uit Ain Ebel kwamen op 12 maart om het leven bij luchtaanvallen, samen met twee andere christenen uit Debel, een vader en zoon, die op straat door kogels werden gedood.
Pr. Maroun Youssef Ghafari, pastoor van Aalma el Chaab, Libanon © ACN
Alle inwoners van de parochie en het dorp werden op 10 maart gedwongen Aalma el Chaab te verlaten. Ze zijn verspreid over het hele land. Slechts een klein aantal gezinnen heeft opvangcentra bereikt. Samen met onze parochieraad, de gemeente Aalma el Chaab en het crisisteam hebben we hen kunnen lokaliseren. We proberen contact met hen te houden en in hun dringende behoeften te voorzien, binnen de zeer beperkte middelen die we hebben. Maar God laat zijn kinderen niet in de steek. Hij die de vogels in de lucht voedt en de bloemen van het veld kleedt, zorgt ook voor ons, Zijn kinderen, door Zijn voorzienigheid.
Persoonlijk bevind ik me in Aaraya, ten oosten van Beiroet. Maar nu ik mijn broer voor mijn ogen heb verloren, probeer ik op alle mogelijke manieren mijn kracht te verzamelen. Ik ben een priester en een dienaar van de gemeenschap die mij is toevertrouwd, maar ik ben ook een mens: ik verheug me met hen die zich verheugen en ik treur met hen die treuren. Vandaag, nu we in de Goede Week zijn, herhaal ik: “Mijn ziel is bedroefd”, een echo van de woorden van de Heer Jezus in de Hof van Getsemane. Jezus zelf huilde bij het graf van zijn vriend Lazarus, diep bewogen… zo voel ik me vandaag ook.
Sinds de oorlog van 2023 heb ik het initiatief genomen om elke ochtend een meditatie gebaseerd op het Woord van God via sociale media te delen. Ik ga hiermee door, met de nadruk op de spirituele, sociale en morele dimensies. Bovendien blijven we oog hebben voor ieders behoeften: sommigen aarzelen om hulp te vragen, terwijl anderen dat spontaan doen.
Wat de Goede Week betreft, hebben we samen met de parochieraad besloten dat de gelovigen de vieringen zullen bijwonen in de parochies waar ze momenteel verblijven. Vorig jaar was de kerk in Aalma el Chaab vol, ondanks de verwoesting. Dit jaar zal de samenkomst beperkt blijven tot zaterdagavond in de kerk van Sint Antonius de Grote in Jdeideh el-Metn (aan de rand van de hoofdstad). Onze situatie is vergelijkbaar met die van de gelovigen in het Oude Testament. Het enige wat ons rest, is met de psalmist te zingen: “Hoe lieflijk zijn uw woonplaatsen, o Heer, de Almachtige! Mijn ziel verlangt, ja, smacht naar de voorhoven van de Heer!”
Hartelijk dank aan Kerk in Nood voor hun aandacht voor de situatie en voor ons als ontheemde bevolking. We houden allemaal vast aan de hoop dat het kruis dat we dragen een brug zal zijn naar een opstanding waarvan we het tijdstip niet weten. Maar de opstanding zal komen. We hebben een getuigenis af te leggen. Christus is opgestaan, Hij is waarlijk opgestaan.
Kerk in Nood spreekt haar diepe bezorgdheid uit over de gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens de viering van Palmzondag op 29 maart 2026 in Jeruzalem, Gaza en Syrië, waar christelijke gemeenschappen de dag herdachten te midden van spanningen, beperkingen en onveiligheid.
Kerk in Nood schaalt haar noodhulp in Libanon op na de recente escalatie van het conflict. De organisatie ondersteunt medische centra, ontheemden en lokale kerkelijke opvanginitiatieven in de zwaarst getroffen regio’s. Door tekorten aan medicijnen, voedsel en brandstof blijft de behoefte aan hulp snel toenemen.
Kerk in Nood roept op tot gebed voor pr. Pierre El Rai, een Maronitische priester uit het Maronitische bisdom Tyrus en projectpartner van de stichting in Zuid-Libanon, die omkwam te midden van de huidige escalatie van geweld in de regio.
