Vastencampagne: Missionarissen

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Jezus wordt ter dood veroordeeld. Onder druk van de menigte, en bang zijn macht te verliezen, levert Pilatus Hem, die de vleesgeworden Waarheid is, over aan de wreedheid van de beulen.

Vandaag overdenken we deze statie door het getuigenis van de 21 Koptische christenen die ter dood werden veroordeeld vanwege de haat voor diezelfde naam die ze tot hun laatste ademtocht op hun lippen hadden: Jezus. Met gebonden handen werden ze als lammeren naar de slachtbank geleid; zij aanvaardden hun lot met de vrede van hen die weten dat hun overwinning niet van deze wereld is. In hun martelaarschap herkennen we het offer van Christus: onschuldig, uitgeleverd vanwege haat, maar triomferend in liefde.

Zij werden in januari 2015 vermoord in Libië, waar zij naartoe waren gegaan om te werken en hun families te onderhouden. Hun beulen, terroristische leden van de Islamitische Staat, zonden hun wrede executie aan de kust live uit. Met hun laatste adem riepen zij de naam van Jezus aan, een onuitwisbaar getuigenis van geloof en moed.

Twintig van hen waren Egyptische Kopten. De 21e martelaar, geïdentificeerd als Matthew Ayariga uit Ghana, was geen christen ten tijde van zijn gevangenneming, maar hij was getuige van het geloof van zijn metgezellen. Toen de terroristen hem vroegen Jezus te verloochenen, antwoordde hij: “Hun God is mijn God”, terwijl hij zich er terdege van bewust was dat hij daarvoor gedood zou worden.

© ACN

Gebed

Het offer van de Koptische martelaren herinnert ons eraan dat het volgen van Christus totale zelfopoffering inhoudt, zelfs tot de dood, en daagt ons uit om ons geloof met standvastigheid en liefde te beleven.

Heer Jezus, U die onrechtvaardig bent veroordeeld, begeleid en versterk hen die vandaag vervolging of discriminatie lijden omwille van Uw naam. Moge het getuigenis van deze martelaren ons inspireren om ons geloof in trouw te beleven en Uw naam onbevreesd over de hele wereld te verkondigen.

(María Lozano, ACN International, na bezoek aan de families van de Egyptische martelaren)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Heer, met U dragen wij de kruisen van ons leven, onze ogen gericht op U met geloof en hoop, maar ook lijdend onder een drukkende last. Ondanks de zwakte die wij zo vaak tonen, help ons het kruis van onze dagelijkse behoeften en de eisen van het leven in deze vervloekte oorlog te dragen, terwijl wij lijden onder het onrecht dat de mens de mens aandoet. Wij smeken U, o Herder van onze zielen en onze Beschermer, laat deze nacht niet nog donkerder worden, en laat onze armoede niet veranderen in armoedigheid. Wij hebben geen brood voor onze kinderen en onze netten zijn leeg. Onze toekomst is onzeker en we moeten vechten om onze problemen op te lossen. Ontsteek in ons het verlangen naar gerechtigheid, ondanks de pijn die we hebben geleden, zodat ons leven niet doelloos wordt, maar in waardigheid geleefd kan worden. De last van het kruis wordt lichter als we het met U dragen en samen opheffen.

Gebed

God van liefde, wij komen tot U met een zwaar hart, getuigend van het lijden en het geweld dat de mensen in Gaza en zoveel andere delen van de wereld blijft teisteren. Wij bidden om een einde aan het bloedvergieten, de verwoesting en de cyclus van wraak.

Moge de roep van de onschuldigen – kinderen, ouderen, de meest kwetsbaren – de harten verzachten van allen die macht en invloed uitoefenen. Inspireer de leiders van de naties om de moed en wijsheid te vinden om het pad van dialoog, verzoening en een rechtvaardige vrede te volgen. Mogen zij de morele kracht hebben om stemmen van haat en extremisme te weerstaan en in ruil daarvoor te luisteren naar de kreten van hen die dromen van een toekomst zonder angst.

Geef kracht en veerkracht aan de mensen van Gaza en aan allen die lijden onder de last van bezetting, conflict en onderdrukking. Mogen zij de hoop niet verliezen, maar het geloof en de vastberadenheid vinden om een wereld te bouwen waarin barmhartigheid, mededogen en menselijke waardigheid heersen.

© Holy Family Church, Gaza, september 2025

Heer, wij vragen dat Uw Geest van vrede mag neerdalen op deze door geweld verscheurde landen. Moge het verharde harten verzachten, gesloten geesten openen en alle mensen leiden op het pad van rechtvaardigheid, gelijkheid en wederzijds begrip. Maak in Uw oneindige liefde een einde aan de cyclus van geweld en leid ons naar een nieuw tijdperk van vrede. Wij vragen U dit met een nederig en berouwvol hart, want wij hebben allen Uw helende genade nodig. Amen.

(Zuster Nabila Saleh van de Heilige Rozenkrans, die in Gaza als missionaris diende)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

De vreselijke geseling, het bloedverlies, het kruis op zijn schouders, de spot van de menigte – de Heer stort in elkaar. Zijn vreselijke val brengt ons terug naar die momenten in ons eigen leven waarop we struikelen; naar de persoonlijke strijd tegen ziekte, wanneer we ons overweldigd of verlaten voelen, te midden van duisternis en lijden. Momenten waarop we hulpeloos lijken en onze kracht ons verlaat. Vooruitkijkend naar Pasen leren we dat deze moeilijkheden niet het laatste woord zullen hebben; dat we samen met de Heer kunnen opstaan en verder kunnen gaan – naar Golgotha – door het kruis naar het licht van de eeuwige gelukzaligheid.

Met een open hart richten we onze contemplatie bij deze statie op onze medechristenen die, als een kleine, stille en vaak achtergestelde minderheid, leven op plaatsen waar het zaad van de verlossing al vroeg wortel schoot en vrucht droeg, zoals in Turkije. De eerste christelijke gemeenten werden hier gesticht. Het was hier dat Jezus’ leerlingen voor het eerst ‘christenen’ werden genoemd. In Turkije bevinden zich ook de zeven gemeenten waaraan de Openbaring van Johannes is gericht, evenals het huis van Maria, waar zij met Johannes woonde. Paulus predikte hier en vele martelaren gaven hun leven voor het Evangelie in steden als Efeze, Nicea en Antiochië, waaronder de heilige Barbara, de heilige Margaretha en de martelaren van Nicomedië.

De eeuwenlange geschiedenis van het geloof in Turkije getuigt van de afwisseling tussen val en opstanding, tussen evangelisatie en vervolging tot op de dag van vandaag. Bij deze statie bidden we voor de weinige christenen en voor de dappere missionarissen die nog in Turkije en soortgelijke landen verblijven en een leven vol grote uitdagingen leiden.

Mozaïek van de Maagd en het Kind, Hagia Sophia, Istanboel, Turkije © ACN

Gebed

Heer Jezus Christus, wij zien naar U op terwijl U in grote pijn bezwijkt onder het gewicht van het kruis en, opstaand, verdergaat. Bij deze statie bidden we voor onze broeders en zusters in Turkije en andere plaatsen in de wereld waar het Evangelie ooit krachtig werd verkondigd, maar waar nu slechts een minderheid met een zwakke stem aanwezig is. Waar het christendom lijkt te worden verpletterd en christenen alleen met grote inspanning kunnen opstaan en verdergaan, vragen wij U deze kleine christelijke gemeenschappen te versterken en hen moed en hoop te geven, zodat zij niet opgeven, maar steeds weer opstaan en gesterkt blijven in het geloof. Moge hun moedige getuigenis van Christus op hun heilige grond, ondanks alle moeilijkheden, een steeds groter wordend licht in de duisternis zijn. Amen.

(Pater Anton Lässer CP, Kerkelijk Assistent, ACN International)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Zoals elke moeder had Maria liever zelf de last van dit enorme kruis gedragen. Hetzelfde geldt voor de moeder van Akash Bashir. Zij had liever haar leven gegeven in de terroristische aanslag, in plaats van dat van haar zoon.

Akash Bashir was een jonge Pakistaan van slechts 20 jaar, die dienst had bij de ingang van zijn parochiekerk om de christelijke gemeenschap te beschermen tegen mogelijke extremistische aanslagen. Op die noodlottige dag, 15 maart 2025, zag hij een man met een bomgordel naar de kerk lopen, met de bedoeling de christelijke gemeenschap te vermoorden.

Moedig en vastberaden blokkeerde Akash de weg van de terrorist en zei: “Ik sterf liever dan dat ik je binnenlaat!” Daardoor werd hij samen met de aanvaller opgeblazen. Zijn moeder had zelfs geen compleet lichaam om over te rouwen.

Je had kunnen vluchten, of jezelf kunnen proberen te redden, jonge martelaar, maar net als Christus verkoos je je leven te geven om de meer dan duizend mensen te redden die die dag in de kerk waren voor de zondagsmis.

Gebed

Dank U, Heer Jezus, die in Uw oneindige liefde ervoor koos voor ons allen te sterven! Wij danken U ook voor de talloze martelaren die zichzelf hebben opgeofferd om anderen te redden.
Maria, Moeder van Jezus, begeleid uw vervolgde en lijdende kinderen, zoals u Jezus begeleidde aan de voet van het kruis. Wij vertrouwen u ook al het lijden en de tranen van alle moeders op aarde toe. Amen.

(Zuster Ida Porrido, missionaris van de Dochters van St. Paulus, Pakistan)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Het lot van degenen die ontheemd zijn geraakt door extremistisch geweld weerspiegelt de ervaring van Simon, aangezien talloze families uit hun huizen worden verdreven en gedwongen worden te vluchten op zoek naar veiligheid. De gruwelen van ontvoeringen, waarbij individuen – vaak priesters, vrouwen en kinderen – worden meegenomen, van hun vrijheid worden beroofd en aan onvoorstelbare vernederingen worden onderworpen, weerspiegelen de momenten van wanhoop die hun leven tekenen.

Het kruis dat zij dragen is niet alleen hun eigen kruis; het strekt zich uit tot de wereldwijde gemeenschap en roept ons op tot actie tegen onrecht. Door hun verhalen te delen, dragen we hun lasten, zoals Simon dat voor Christus deed, en herinneren we onszelf aan onze morele plicht om op te komen voor degenen die door angst en lijden het zwijgen zijn opgelegd. Hun strijd wordt ons gebed, hun dromen van vrede onze missie.

Gebed

Hemelse Vader, wij dragen in gebed de martelaren van onze tijd op, zij die de beproevingen van vervolging en geweld doorstaan. Schenk hun kracht in hun lijden en vrede in hun hart. Moge de wanhoop waarmee zij geconfronteerd worden een vlam van hoop in ons ontsteken, die ons aanzet tot actie en mededogen. Help ons hun lasten te dragen, zoals Simon van Cyrene deed. Mogen wij getuigen van hoop zijn in een verscheurde wereld. Amen.

(Pr. Maurice Kwairanga, directeur van de Commissie voor Rechtvaardigheid, Ontwikkeling en Vrede, Yola, Nigeria)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Terwijl ik over deze weg van lijden loop,
zie ik het mishandelde en gewonde gezicht van Jezus.
Maar ik zie ook de gezichten van de vrouwen, mijn zusters,
die dezelfde pijn en schaamte hebben doorstaan.

Hun gezichten, net als dat van Jezus, zijn doordrenkt met tranen,
hun ogen, net als de Zijne, zijn gevuld met diepe droefheid.
Ze zijn uitgebuit, misbruikt, verscheurd,
ze staan daar, beschuldigd, bezoedeld, naakt, beschaamd, verraden en verstoten,
hun lichamen, net als de Zijne, zijn verscheurd en gewond.

Maar ondanks al hun lijden strekken ze nog steeds hun handen uit,
net als Veronica, om degenen die lijden te troosten.
Ze drogen de tranen van degenen die huilen,
en bieden een aandachtig oor aan degenen die gebroken zijn.

Temidden van hun eigen trauma vinden ze de kracht
om voor anderen te zorgen, te troosten en te genezen.
Zij zijn de Veronica’s van onze tijd,
die de tranen van de lijdenden afvegen en zo het gelaat van God openbaren.

© ACN

Laten we even stilstaan bij de buitengewone kracht van deze vrouwen, onze zusters, die ondanks hun eigen lijden de kracht vinden om anderen de hand te reiken en te troosten.

Gebed

Lieve Heer, wij bidden voor onze lijdende zusters.
Mogen zij Uw liefde en troost kennen.
Moge hun voorbeeld ons inspireren om onze hand uit te reiken
naar hen die pijn lijden en om hun tranen af te vegen.
Amen.

(Zuster Christine Joseph, religieuze in India)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Heer Jezus, opnieuw valt U onder het gewicht van het kruis, dat onze zonden symboliseert. Met deze val herinnert U ons aan de moeilijkheid van de weg die U voor onze verlossing hebt gekozen. Net als U is het Congolese volk al meer dan 30 jaar gebukt onder eindeloos lijden. De oorlog heeft al meer dan 15 miljoen onschuldige zielen geëist, slachtoffers van het onrecht, de hebzucht en de wreedheid van onze wereld.

Heer, wij zien dit lijden in de talloze vrouwen, kinderen en mannen die zoeken naar een sprankje hoop in een wereld die gehuld is in de duisternis van zelfzucht. Hun pijn is diep, maar ze geloven nog steeds dat ze kunnen opstaan, net zoals U, Jezus, bent opgestaan na Uw val. Ondanks de gruwel van Uw kruisweg, hebt U die niet opgegeven. U stond weer op en droeg Uw kruis moedig, een voorbeeld van hoop en volharding voor ons allen. Mogen wij, net als U, de kracht hebben om op te staan, zelfs wanneer alles ons lijkt neer te drukken.

Mogen wij in ons eigen leven Uw voorbeeld volgen, wetende dat elke val geen einde is, maar een stap verder op weg naar verlossing. Moge Uw liefde, Heer, de wonden helen van hen die lijden, en voor hen een oproep tot hoop en bekering zijn.

© ACN

Gebed

Wij denken aan alle slachtoffers van oorlogen en onrecht in de wereld. Laten wij hun volharding en hun geloof te midden van het lijden navolgen. Laten wij nadenken over onze onverschilligheid en ons zwijgen die soms grenst aan onverschilligheid. Laten wij vredestichters zijn en pleitbezorgers voor de armen en de onderdrukten.

Heer Jezus, U die opstond na de val, geef ons de kracht om standvastig te blijven in onze eigen beproevingen. Schenk het Congolese volk de genade van veerkracht, een onwankelbaar geloof ondanks de moeilijkheden, en de moed om te vergeven. Richt hen op, troost hen en steun hen die gevallen zijn. Schenk de slachtoffers het eeuwige leven. Moge Uw vrede heersen in dit lijdende land en moge Uw genezing ieder hart raken. Amen.

(P. Olivier Ndondo, Provinciaal van de Paters van het Heilig Sacrament, DR Congo)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Op weg naar Golgotha zag Jezus een groep vrouwen die over Hem huilden. Daar, langs de weg, bewoog hun medeleven hen ertoe dichterbij te komen. Jezus, in Zijn lijden, keek hen liefdevol aan en zei hun dat ze niet om Hem moesten huilen, maar om zichzelf en hun kinderen. Het is een oproep tot het geweten om niet slechts toeschouwer te zijn van lijden; het is een uitnodiging om pijn om te zetten in hoop en in actie.

In Mexico zien we vandaag de dag dezelfde pijn bij de moeders die op zoek zijn naar hun kinderen die door geweld zijn omgekomen, bij allen die de herinnering levend houden aan hen die zijn gedood en om gerechtigheid roepen. Ze huilen niet alleen, ze zoeken, ze steunen elkaar, ze verzetten zich. Hun strijd is een roep en daagt een samenleving uit die er vaak voor kiest hen niet aan te kijken.

Voor hen en voor alle mensen in Mexico die door geweld zijn getroffen, hebben de Mexicaanse Bisschoppenconferentie, de Mexicaanse Provincie van de Jezuïeten, de Mexicaanse Conferentie van Oversten van Religieuze Orden (CIRM) en de Bisschoppenraad voor de Leken ruim twee jaar geleden de Nationale Dialoog voor Vrede gelanceerd. Dit vredesopbouwproces heeft de stemmen en inspanningen van meer dan 40.000 mensen van 1.600 instellingen een stem gegeven om te bouwen aan een mogelijke gezamenlijke toekomst.

© ACN

Gebed

Heer, mogen wij niet onverschillig staan tegenover het lijden van hen die hun dierbaren door geweld hebben verloren, tegenover hen die antwoorden zoeken, tegenover hen die er niet in zijn geslaagd aandacht te trekken. Geef ons de moed om met hen mee te lopen, hun strijd te ondersteunen en onvermoeibaar te blijven werken voor vrede. Amen.

(Team van de Nationale Commissie voor Rechtvaardigheid en Vrede, Mexico)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

“God, de Heer, zal mij helpen, daarom word ik niet gekwetst en is mijn gezicht zo onbewogen als een rots, want ik weet dat ik niet beschaamd zal staan.” (Js 50,7)

De Zoon van God bezwijkt onder het gewicht van het kruis. Hij die de man genas die blind was vanaf zijn geboorte, die de verlamde genas, die de doden opwekte, stort ineen in een teleurstellend schouwspel: was al het krachtvertoon tegen de machten van het kwaad in de afgelopen vier jaar niet meer dan een ingenieuze truc? Heeft de Geest van God Hem verlaten die beweerde God te zijn?

Maar in het licht van de opstanding vervagen al deze vragen die onze twijfels vergezellen. Onze ogen rusten op een God die zich niet voordeed als een mens; een God die God is, maar toch arm en bedreigd in Zijn menselijke kwetsbaarheid, net als zoveel andere mensen met tragische verhalen: zoals Sonia, wiens zwakke stem ons vraagt met haar te bidden omdat ze niet langer verder kan: de terroristen hebben zojuist zeven leden van haar familie afgeslacht in de Sahel, in Burkina Faso.

En zoals de familie Sawadogo, wier leven van de ene op de andere dag op zijn kop werd gezet en in een nachtmerrie veranderde, omdat de soldaten des doods arriveerden en hen zonder waarschuwing uit hun dorp verdreven.

Zoveel mannen en vrouwen in de vluchtelingenkampen in ons land zijn als Christus: uitgeput, hun waardigheid vertrapt, gewond in hun lichaam en geest.
Maar laten we naar Christus kijken. Hij stond weer op, gedreven door Zijn liefde voor de redding van de mensheid. De beschouwing van dit tafereel daagt ons uit om geen deel te nemen aan de schande van anderen. Het inspireert ons ook om de juiste gebaren en woorden te gebruiken om degenen bij te staan die onrecht lijden, die slachtoffer zijn van terrorisme, of die om de een of andere reden de hoop in het leven hebben verloren.

© ACN

Gebed

Heer, voor de derde keer bent U gevallen onder het gewicht van het kruis. Het is werkelijk zwaar. Maar Uw liefde voor God en Uw trouw aan Uw missie zijn de twee armen die U weer overeind zullen trekken. U begrijpt hen die zijn ingestort, die genoeg hebben van een leven getekend door terroristisch geweld, en U begrijpt hen die in twijfel blijven omdat de sporen van Uw aanwezigheid zijn uitgewist door het kwaad van de mens. Schenk ons de genade van vergeving, de kracht en de veerkracht van de deugd van hoop, want met U kan niemand in verwarring worden gebracht.

(Mgr. Guy Sanon, bisschop van Nouna, Burkina Faso)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

De oorlog in Soedan begon op 15 april 2023. Het kwam volkomen onverwacht in de hoofdstad, aangezien eerdere conflicten zich aan de grenzen van het land hadden afgespeeld. Ongeveer 14 miljoen mensen moesten hun huis verlaten om aan het geweld te ontkomen, sommigen aangemoedigd door een kalasjnikov. Door te vertrekken lieten we huizen achter waarvan we niet weten of we ze ooit nog terug zullen zien, familie en vrienden die we misschien nooit meer zullen ontmoeten, werk, ateliers, dromen, projecten… alles om het onbekende tegemoet te treden, met vrijwel niets meer over.

Drie jaar lang heeft de oorlog in Soedan vernietiging en dood gezaaid. Maar dit lijkt de besluitvormers totaal niet te deren. De landen die wapens produceren en verkopen blijven rijk worden, terwijl het Soedanese volk wordt beroofd van zijn natuurlijke hulpbronnen om de aankoop van wapens te financieren. Duizenden levens, in al hun waardigheid, dromen en waarde, worden eveneens ontnomen. Het lijkt er zelfs op dat we van onze namen zijn beroofd en dat we slechts nummers zijn geworden die een kortstondig gevoel van medelijden opwekken, voordat ze vervagen tussen zoveel andere cijfers.

© Comboni College of Science and Technology Port Sudan

Gebed

God, Vader van Barmhartigheid, door de menswording van uw Zoon hebt U zich verbonden met de miljoenen mensen die uit hun huizen zijn verdreven, van hun baan en dromen zijn beroofd, slachtoffers van geweld en oorlogen. Hoewel deze mensen voor de wereld er niet toe lijken te doen, hebben ze voor U oneindige waardigheid. Help ons niet onverschillig of passief te zijn tegenover de krachten die de mensheid van haar waardigheid beroven. Verlicht ons zodat we een manier kunnen vinden om deze krachten te breken en nieuwe krachten op te bouwen die de waardigheid van ieder mens herstellen, door Jezus Christus onze Heer.

(Pater Jorge Naranjo, missionaris van Comboni in Soedan)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

Heer, al vijf jaar zijn de christenen in Myanmar aan het kruis van het lijden genageld. Ze kunnen er niet vanaf komen. Ze blijven daar, trouw, hun volk begeleidend en ondersteunend, honger en oorlogsgeweld verdragend. Net als U zijn velen van hen van al hun bezittingen beroofd: hun huizen zijn afgebrand, hun dorpen verwoest, de kinderen hebben hun scholen verloren, de ouderen hun huizen. Duizenden zijn de jungle ingevlucht, verenigd met U op Golgotha, zonder water, zonder voedsel, overspoeld door angst.

We denken aan de priesters, zusters en catechisten die, ondanks hun angst, grote afstanden afleggen en grote gevaren trotseren om het geloof van hun volk te versterken. Ze blijven bij de mensen, ze geven niet op, ze blijven hoop verkondigen. Net als U op het kruis is hun toewijding volkomen. Hun gewonde handen blijven zegenen.

En toch blijven zij allen – net als U aan het kruis genageld – liefhebben, blijven geloven. Hun stille daden zijn een noodkreet die ons uitdaagt: hebben wij de moed om naar hun lijden te kijken zonder ons af te wenden? Heer, laat ons niet wennen aan hun lijden, doe ons hen niet in de steek laten. Moge hun kruis ons wakker schudden en ons instrumenten van Uw vrede maken.

© ACN

Gebed

Christus, onze Verlosser, steun onze broeders en zusters in Myanmar, die lijden samen met de hele bevolking. Wees hun brood in de honger, hun toevlucht op de vlucht, hun vrede te midden van het geweld. En geef ons de moed om hen te vergezellen, hen niet te vergeten en hoop met hen te zijn. Amen.

(Gelovigen in Myanmar)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

U sterft, met een kreet die onbegrijpelijk zou zijn voor een God gehuld in macht. De kreet die verloren gaat in het blinde en dove rumoer van de menigte, een kreet van majesteit, voor allen die U van beneden volgen. En dan verandert de kreet in het gekreun van dat kleine meisje, dat de kracht heeft verloren om verder te vechten.

En U, God, sterft, en laat de stilte van die wonden achter die U niet langer pijn doen… terwijl het gejammer van machteloosheid, die vandaag zelfs geen kruimeltje voedsel kon vinden, de aanhoudende verstikkende ontbering van hen die vluchten voor de haat van de vervolger, zich als een nacht over de as verspreidt.

Maar ik hoor het niet meer. De woede van de wind en van het zwaard heeft alles weggevaagd, en ik kan niet meer herkennen dat daar ooit leven is geweest. Want Uw dood, o God, is louter dood, en louter geschreeuw, en louter wonden…

Het is tijd om op te staan! Maar alles wat ik kan doen is mezelf laten vallen en me zo diep mogelijk in Uw wonden verschuilen, hopeloos… U bent gestorven, mijn God, en dan bereikt Uw kreet het hart van de aarde, dat beeft… Hoewel het misschien wel het hele universum is. Het enige wat ik voel is een tinteling in mijn voeten die niet ophoudt. Het gedreun van trommels dat vandaag, deze nacht, niet kan stoppen…

En beetje bij beetje splijten de rotsen open, en alle graven worden blootgelegd, en alle paden verdwijnen voor mij, en ik word gedwongen mijn ogen op te heffen… naar het oneindige. En dan zie ik haar, rennend, lachend in de wind, springend door een weide vol bloemen en vlinders, mijn kleine hoop!

En eindelijk begrijp ik, dat U stierf opdat de haat zou sterven, opdat het kwaad nooit meer over de aarde zou zegevieren, en opdat de woede voor altijd begraven zou liggen.

Daarom sterft U altijd, voor eeuwig, en niets kan nu nog mijn kleine hoop in deze wereld doven. Laat me nu hier liggen, verborgen in Uw wonden, want daarin blijft U triomferen, met die majestueuze kreet, over alle duisternis van de wereld!

© ACN

Gebed

God, onze Vader, Heer van al het leven, op deze dag van de allerheiligste liefde laat U ons de dood van Uw geliefde Zoon overdenken en nodigt U ons uit de kracht van de hoop te ontdekken in de wonden van allen die gekruisigd zijn. Verhef onze neerslachtige harten, vernieuw onze aanwezigheid onder de meest behoeftigen, met geloof en hoop, en geef ons de zekerheid van dat geloof dat over de wereld zegeviert. In de naam van Jezus, onze Heer, die God met U is, in de eenheid van de Heilige Geest.

(Pater Eduardo A. Roca Oliver, missionaris in Mozambique)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

De dertiende statie van de kruisweg symboliseert het moment waarop Jezus van het kruis wordt afgenomen en aan Maria wordt gegeven. Het is een diepgaand moment van bezinning op lijden en liefde. Op dit tragische moment ontvangt Maria het levenloze lichaam van haar Zoon, een handeling die niet alleen de pijn van een moeder symboliseert, maar ook de diepe verbondenheid tussen Christus’ lijden en de verlossing van de mensheid.

Maria wordt in haar pijn de moeder van ons allen, ook al zijn we ons daar niet allemaal van bewust. Toch blijft zij de moeder van alle broers en zussen van Jezus. Haar pijnlijke verdriet wordt versterkt door het besef van de gruwel van de afschuwelijke misdaad tegen haar zoon, Jezus, met wie zij diep verbonden is, die Zijn leven gaf voor de mensheid.

Dit historische en dramatische moment wordt beschreven als een daad van grote liefde en mededogen waarin Maria mediteert over de immense en onverdiende pijn van haar onschuldige Zoon. Het zwaard dat haar ziel doorboort, zoals voorspeld door Simeon, vertegenwoordigt de pijn van elke moeder op aarde die een zoon verliest, maar ook de pijn van ieder mens die lijden ervaart. Dit alles nodigt ons uit tot reflectie over het lijden van de onschuldigen en over Gods aanwezigheid in het menselijk lijden. Jezus is de nieuwe figuur van de Lijdende Dienaar die al het lijden draagt van mensen, volkeren, eenzame, onbeminde, gewonde, wanhopige, verlaten, gekruisigde mensen. Hij is het mooiste symbool van Gods liefde en solidariteit met de mensheid. Het is de schoonheid van de liefde die redt. Jezus’ lijden is niet alleen een historische gebeurtenis, maar een mysterie dat uitnodigt tot diepe contemplatie en een spirituele verbondenheid met de slachtoffers van de geschiedenis.

Het lijden van Christus heeft ook een heilbrengende, verlossende, louterende, therapeutische, bevrijdende, transformerende en helende betekenis. Door Zijn dood opende Jezus de weg naar de opstanding en de hoop. Lijden is dus geen doel op zich, maar leidt juist tot transformatie en een nieuw leven. Door het lichaam van Jezus te verwelkomen, wordt Maria degene die een menigte kinderen baart en zo allen verenigt in haar pijn en hoop. In dit moment van contemplatie worden we uitgenodigd om de aanwezigheid van God te erkennen, zelfs in de donkerste momenten van het leven. Het lijden van Jezus en Maria herinnert ons eraan dat we niet alleen staan in onze beproevingen. We worden uitgenodigd om ons lijden te doorleven met diep geloof, hoop, moed en veerkracht, wetende dat elke traan en elke pijn, elke kreet en elke roep een diepe betekenis heeft in Gods plan van verlossing. De schoonheid van de liefde die door het lijden wordt uitgedrukt, is een oproep aan allen om getuigen van hoop en martelaren van liefde in de wereld te worden.

© ACN

Gebed

Maria, moeder en lerares, zelfs in verdriet, leer ons Jezus na te volgen en trouw te volharden in Zijn liefde te midden van de wisselvalligheden, moeilijke beproevingen en vreselijke tegenstrijdigheden van het leven, zodat wij het Koninkrijk mogen erven dat beloofd is aan hen die zich volledig wijden aan de heilige, grote en eeuwige zaak van Christus en het evangelie van de liefde, dat in de wereld, nu al en nog niet, de eeuwige beschaving van de liefde inluidt, de Civitas Dei.
Maria, bid voor ons en spreid uw mantel van genade uit over onze wonden en zwakheden, zodat wij, in de hoop die niet teleurstelt, de dageraad van Christus’ opstanding in onze menselijke geschiedenis mogen aanschouwen. Amen!

(Bisschop Pierre-André Dumas, bisdom Anse-à-Veau en Miragoâne, Haïti)

Pr. Wij aanbidden U, Christus, en wij loven U,
A. omdat Gij door Uw heilig kruis de wereld hebt verlost.

We leven in een complexe wereld. Soms zie je veel goede dingen en voel je je vol vrede. Dat inspireert je beslissingen en leidt je daden. Vervuld van liefde wil je die liefde blijven delen. Andere keren is het echter precies het tegenovergestelde. Alsof iemand in deze wereld niet alleen liefde wil verbieden en vernietigen, maar zelfs de fundamenten ervan wil uitwissen.

Dat is wat er gebeurde met de priesters en de gelovigen in de parochies in Oost-Oekraïne, dat door Rusland bezet werd. Vóór het begin van de grootschalige invasie bruiste het leven op vele vlakken. De priesters, die een vriendengroep vormden, reisden per minibus van kerk naar kerk, brachten het volk van God samen in gebed, luisterden naar biechten en dienden de Eucharistie toe, gaven geestelijke begeleiding en troostten degenen die leden en rouwden. Studentenresidenties, retraitecentra, opvanghuizen voor daklozen, gaarkeukens, jeugdcentra… dit was slechts een deel van de diverse activiteiten die elke dag de donkerste uithoeken van het menselijk bestaan verlichtten.

En toen, plotseling, kwam er een dag waarop sirenes de plaats innamen van kerkklokken; explosies en geschreeuw van gewonden in plaats van gezang. In plaats van kinderen die vrolijk naar school renden, zag men nu tanks die alles op hun pad vernietigden…

Op een ochtend, tijdens de Mis, bestormden Russische soldaten de kerk en onderbraken het gebed, waardoor het niet kon doorgaan. De priester werd naar een onbekende locatie gebracht en de gelovigen werden bedreigd dat ze niet zouden terugkeren. Na urenlange ondervragingen en mishandelingen, geconfronteerd met de meest absurde beschuldigingen en vernederende beledigingen, werd het vonnis uitgesproken: “Je hebt geen recht om te leven, er is geen plaats voor jou in onze wereld.” En door de stille en verlaten straten van de doodsbange stad reed een zwarte auto hem naar de vergetelheid. Sindsdien hebben de mensen hun priester nooit meer teruggezien. Zijn stem klinkt niet meer door de kerk bij het dagelijkse gebed: “Laten we de Heer om vrede vragen.”

En pijn en weemoed waren alles wat er overbleef voor die kerk waar U, Jezus, werd verzegeld, zoals in Uw graf.

© ACN

Gebed

Jezus, Uw levenloze lichaam voelt nog steeds de warmte van de tedere omhelzing van Uw moeder. Haar tranen wassen Uw koude wonden. Haar blik begeleidt U tot het laatste moment, wanneer de steen voor de ingang van Uw graf wordt gerold. De grootste pijn doorboort haar hart, de pijn waarover de oude Simeon sprak in de tempel, toen zij U als baby in haar armen hield (Lc 2,35).

Aan uw zijde, Maria, zijn vele families die de pijn van wanhoop voelen door het lijden en de dood van hun geliefden. Uw moederlijke troost en liefdevolle steun in de moeilijkste tijden geven ons de kracht om door te gaan en uw gebed voor de bekering van harten te omarmen.

Jezus, genees onze wereld, vul haar met liefde, vrede en respect in de harten van de mensen. Moge de ervaring van ‘rusten’ in onze wereld worden getransformeerd tot de opstanding van ieder gevallen mensenleven. Amen.

(Bisschop Maksym Ryabukha, S.D.B., Grieks-katholiek aartsbisschop van Donetsk)