Pater Salar Kajo: “Indien de gezinnen niet naar hun huizen terugkeren, zal het christendom in Irak uitsterven”

Pater Salar Kajo

16/03/2018 Leuven – Pater Salar Kajo is een van de priesters die de meer dan 120.000 christenen hebben bijgestaan die wegens de invasie door de Islamitische Staat (IS) hun huizen in Irak moesten ontvluchten en die in de afgelopen drie jaar als vluchtelingen in hun eigen land hebben geleefd.

Hij was een van de eersten die teruggekeerd zijn nadat de troepen van het Iraakse leger erin geslaagd waren de jihadisten te verdrijven. Met de hulp van het Comité voor de Heropbouw van Nineve (Nineveh Reconstruction Committee) coördineert pater Salar de heropbouwwerkzaamheden in de dorpen in de Vlakte van Nineve.

“De Kerk is de enige instelling die met de christenen van Irak en met andere minderheden samenwerkt om ervoor te zorgen dat ze opnieuw net als vroeger kunnen leven. Indien de gezinnen niet naar hun huizen terugkeren, zal het christendom in Irak uitsterven”, verklaarde hij met vaste overtuiging naar aanleiding van zijn bezoek aan het Spaanse nationale kantoor van de pauselijke stichting en internationale hulporganisatie “Kerk in Nood” .

Hoe is de situatie op dit ogenblik in de dorpen in de Vlakte van Nineve? 

In het noordelijke deel van de Vlakte van Nineve konden – dankzij de ondersteuning van de Kerk, zonder wie dit niet mogelijk zou zijn geweest − enkele duizenden gezinnen naar hun huizen terugkeren. De werkzaamheden moeten echter worden verder gezet, zodat alle gezinnen die kans krijgen.

Hoe leven degenen die al zijn kunnen terugkeren?

In vele gevallen bestaat de voornaamste doelstelling en de grootste uitdaging er voor die mensen op dit ogenblik in om werk te vinden. Ze hadden nooit gedacht dat het voor hen mogelijk zou zijn om naar hun huizen terug te keren. Ze hadden dan wel de hoop verloren, maar niet hun christelijke geloof. Het getuigt van hun diepe geloof dat ze in staat zijn om de Islamitische Staat (IS) en hun buren die met de jihadisten hebben samengewerkt te vergeven. Ze zijn er vast van overtuigd dat alleen vergeving de harten kan veranderen van de personen die zich tegenover hen zo gewelddadig hebben gedragen.

U was bij de eersten die naar hier zijn teruggekeerd. Wat trof u hier aan?

Op dezelfde dag dat dorpen als Telleskuf, die in de onmiddellijke nabijheid van Mosoel gelegen zijn, werden bevrijd, kwam ik hier samen met een groep jongeren aan. In Batnaya bezocht ik eerst en vooral de kerk en ik zag dat alles vernield was. Op de grond lagen overal Bijbels en lectionaria − liturgische boeken −, die recent werden verbrand. Voor de strijders van de Islamitische Staat het dorp verlieten, hadden ze hun woede vooral op kerkgebouwen gekoeld. Daarna bezochten wij een aantal huizen in de directe omgeving, maar we konden ons bezoek niet verder zetten omdat het dorp vol landmijnen lag. We baden een Onzevader in het Aramees en luidden de klokken die na drie jaar voor het eerst opnieuw weerklonken.

Wat dacht u toen u de vernielde kerken en huizen zag?

Ik voelde een diepe pijn in mijn hart. We herinneren ons immers nog heel goed aan onze dorpen en kerken. In het verleden hadden we hard gewerkt om onze kerken mooi in te richten. Maar ik zei tegen mezelf: “Dank u, Heer, wij konden dan wel onze kerkgebouwen niet tegen vernieling beschermen, maar het geloof van de mensen is intact gebleven”.

Is het geloof van de christenen in Irak nu sterker dan ooit tevoren?

Ik denk het wel. We zien er nu de vruchten van, zoals de naastenliefde ten aanzien van hen die alles verloren hebben, maar ook van de buren van andere godsdiensten, bijvoorbeeld de moslims van andere dorpen. Daarnaast zien we ook − zoals ik eerder al heb gezegd − hoe christenen vergiffenis schenken aan buren die de Islamitische Staat (IS) hebben geholpen om hun huizen te bezetten, hun bezittingen te stelen en hun dorpen plat te branden.

Hoe is het mogelijk om te vergeven nadat men alles verloren heeft? Is dat echte vergeving?

In naam van Jezus Christus is alles mogelijk. De mensen hebben enorm geleden in de drie jaar die ze in Iraaks Koerdistan hebben doorgebracht, ze hebben talloze problemen meegemaakt. Maar hun geloof is dermate sterk  dat ze alle moeilijkheden konden overwinnen, hoewel dat zeker niet gemakkelijk was. Dit geloof zorgt er ook voor dat ze waarachtig vergiffenis kunnen schenken.

Kunt u hiervan een voorbeeld geven?

Nadat de gezinnen opnieuw in hun huizen waren getrokken, bezochten ze eerst en vooral hun islamitische buren om te kijken hoe het met hen ging. Daarbij zeiden ze hen dat ze de wens hadden om hier net als vroeger opnieuw vreedzaam met elkaar samen te leven. Puur menselijk gezien is dat onmogelijk, maar volgens de logica van het geloof kan dat zeker wel.

Wat hebben jullie vooral nodig?

Het is belangrijk dat alle mensen opnieuw naar hun dorpen kunnen terugkeren. Dat is alleen mogelijk dankzij de ondersteuning van hulporganisaties, aangezien de regeringen ons totaal geen hulp bieden. In dit jaar van heropbouw hebben wij enkel en alleen hulp gekregen door toedoen van de Kerk. Wij willen terugkeren naar onze thuisregio, om onze waardigheid terug te krijgen en om er te werken en te leven net als voor de invasie door de Islamitische Staat (IS). Het is ons land en het is onze identiteit.

Hoe is, na een dergelijke massale vernieling, voor u persoonlijk  het leven veranderd?

De crisis die door de Islamitische Staat (IS) werd veroorzaakt, heeft het bewustzijn  van mijn priesterroeping nog sterker gemaakt.  De Heer kiest ons, priesters, opdat wij in deze moeilijke tijden nog dichter bij het volk zouden staan, in alle domeinen van het leven, dus niet enkel wat de pastorale thema’s betreft. Dit heeft de relaties tussen de Kerk en de gelovigen nog versterkt. Het is van groot belang dat er ook in de toekomst nog christenen in Irak wonen. Ze dragen een morele verantwoordelijkheid om vrede te sluiten en om veranderingen teweeg te brengen in de harten van hun medeburgers.  Ze voelen zich in het Midden-Oosten als vredestichters.

Door Josue Villalon

Doe een gift

Schrijf me in voor de digitale nieuwsbrief

Voor een goed databeheer hebben we deze gegevens nodig. Ons privacybeleid