“Wij wenen bittere tranen voor onze kinderen die in de steek worden gelaten”

FacebookTwitterGoogle+

Een interview van Jürgen Liminski voor Kerk in Nood met bisschop Cyr-Nestor Yapaupa van het bisdom Alindao in de Centraal-Afrikaanse Republiek over het opflakkerende geweld en de confrontaties tussen de Seleka en de Anti-Balaka milities die nog in de regio aanwezig zijn. Het geweld brak uit op 8 mei 2017 als reactie op de ontvoering van en de moord op verscheidene jongeren door de Seleka in Datoko. Nadat de VN-troepen tussenbeide zijn gekomen, is de situatie voorlopig opnieuw rustiger geworden. Toch zijn er nog altijd 3.000 vluchtelingen, die op dit ogenblik in de diverse centra van de katholieke Kerk worden opgevangen.

Kan men sinds de politieke akkoorden van een normalisering van de situatie in het land spreken?

Sinds het begin van de crises die ons nu al sinds 2012 teisteren, kan er eerlijk gezegd niet over een normalisering van de algemene toestand in ons land worden gesproken. Hoewel er op bepaalde momenten en bepaalde plaatsen in zekere regio’s tijdelijke perioden van relatieve rust voorkomen, zijn die meestal niet van zeer lange duur. Zeer vaak laait het geweld opnieuw op en leidt tot nieuwe crisissituaties. Nagenoeg het hele land wordt geteisterd door bewapende groeperingen die de vrijheid van de burgers ernstig in het gedrang brengen.

Hoe en waarvan leven de mensen in uw bisdom? Waar komen de levensmiddelen, het water, de melk vandaan?

De inwoners van mijn bisdom leven voornamelijk van landbouwproducten en van de opbrengst van de jacht en de visvangst. In de afgelopen tijd is dit alles echter bijzonder schaars geworden. Bijgevolg bestaat in de onmiddellijke toekomst het risico van een voedselcrisis. De mensen kunnen hun velden niet meer in alle veiligheid bewerken. De graanschuren en de voedselreserves van de landbouwers werden vernield, geplunderd en zelfs in brand gestoken. Voor de watervoorziening doet de meerderheid van de bevolking een beroep op eenvoudige waterputten die ze hebben geboord, anderen kunnen teruggrijpen op natuurlijke waterbronnen. De zeldzame moderne waterputten kunnen maar een enorm klein deeltje van de bevolking van water voorzien. Toch kan ik met absolute zekerheid stellen dat de toegang tot drinkwater gezien de heersende crisissituatie enorm bemoeilijkt, zo niet kritiek is, omdat de toegang tot de waterpunten wegens de onveiligheid bijzonder riskant is geworden. Het zou voor de gezondheid van de bevolking vaak bevorderlijk en zelfs noodzakelijk zijn om het water van de waterputten en de natuurlijke waterbronnen eerst te ontsmetten en drinkbaar te maken.

Bieden de internationale organisaties hulp op dit vlak? En wat met de niet-gouvernementele organisaties? Wat met de Kerk?

Daarop moet ik tot mijn grote spijt antwoorden dat de crisis die de regio op dit ogenblik doormaakt bijzonder slecht lijkt te zijn gekend, omdat er in vergelijking met wat elders gebeurt (Bangui, Bangassou, Bria, Bambari enz.) in de media minder aandacht wordt aan besteed. Aangezien de berichtgeving over onze crisis in de media ontoereikend is, hoe zouden we dan voldoende hulp kunnen krijgen van de internationale instellingen? De enige die ons bijstaat en die ervoor vecht om onze ontheemde bevolking te helpen, is de Kerk van mijn bisdom via Caritas International. Maar eerlijk gezegd kan ik u verzekeren dat de nood extreem is en dat de middelen waarover we beschikken om alle slachtoffers efficiënt te helpen bijzonder beperkt zijn.

Kunnen de scholen normaal functioneren?

Zelfs onder normale omstandigheden was de toestand van de scholen in onze dorpen al zorgwekkend. Wij hebben ons in het verleden altijd met totale overgave ingezet voor het onderwijs en de opleiding van de jongeren. Tegenwoordig is het dubbel pijnlijk te moeten vaststellen dat al onze inspanningen door de golf van geweld werden onderbroken en dat onze kinderen nu niet meer naar school kunnen gaan. Alle scholen zijn immers dicht. Wij wenen bittere tranen voor onze kinderen die in de steek worden gelaten! Toch hebben wij de hoop niet verloren dat de situatie zich ten goede zal keren en dat wij zullen kunnen proberen om snel actie voor hen te ondernemen. Ik zou uitermate dankbaar zijn voor elke steun die we daarvoor zouden krijgen, zodat we onze kinderen een laatste kans kunnen bieden om de opgelopen achterstand in te halen.

Hoe is de verstandhouding tussen de christenen en de moslims in uw bisdom Alindao?

Eerst en vooral kan ik u zeggen dat mijn bisdom een van de regio’s van het land is waar nog overal Centraal-Afrikanen van alle godsdiensten wonen, ook moslims. In dit bisdom woonden de christenen, zowel de katholieken als de protestanten, in perfecte harmonie samen met de moslims. Het bewijs daarvan wordt geleverd door het feit dat er in nagenoeg alle subprefecturen van de regio die door mijn bisdom wordt bestreken zogenaamde “religieuze platformen” zijn, die als taak hebben om de interreligieuze betrekkingen in stand te houden en de sociale vrede tussen de diverse groepen te versterken.

De grote en onaangename verrassing was dat enkele moslims bij de recente gebeurtenissen een aantal van hun christelijke broeders hebben mishandeld en vermoord. Dat heeft ongetwijfeld een negatieve invloed gehad op de vertrouwensrelatie die tot nu toe altijd bestond. Wij zullen er echter alles aan doen om de kloof die onverwacht is opgetreden te dichten en de dialoog en de wederzijdse aanvaarding te bevorderen om het vertrouwen te herstellen.

Hoeveel zusters en priesters bekommeren zich om de vluchtelingen?

In mijn bisdom wonen er op dit ogenblik enkel priesters. De zusters hebben het bisdom sinds de gebeurtenissen in 2013 verlaten en zijn tot op heden niet teruggekeerd. Voor hen is dat onmogelijk. Samen met de priesters en de kerkelijke medewerkers, in totaal tien personen, organiseren wij ons om de lopende zaken van het bisdom af te handelen, waarbij tegenwoordig nog de humanitaire noodsituatie komt, die wij in de geest van onze evangelische plicht moeten proberen te verhelpen.

Wat zeggen de mensen? Welke zijn de indrukken van de bevolking?

Uit de resultaten van discrete opiniepeilingen onder de gelovigen, die enkele van mijn priesters na de Heilige Mis hebben uitgevoerd, blijkt dat de crisis in Alindao nogal gemarginaliseerd wordt. De opinies die na onze erediensten werden geuit, wijzen erop dat enkel de katholieke Kerk de werkelijke omvang van de gebeurtenissen waarneemt en zich er met alle macht voor inzet om de veiligheid en de bescherming van de slachtoffers te verzekeren en ervoor te zorgen dat ze medische zorgen en levensmiddelen krijgen.

Een van de uitspraken van een christelijke gelovige tegenover de priester die op die dag de Heilige Mis opdroeg, luidde: “U hebt genoeg gedaan! Wanneer niemand uw inspanningen ondersteunt, dan weten wij dat ‘van niemand het onmogelijke kan worden verlangd’. Wij bidden ervoor dat de gebeurtenissen snel worden beëindigd, zodat we binnenkort naar huis kunnen terugkeren. Overal elders krijgen de mensen hulp, maar hier interesseert men zich niet bijzonder voor onze dramatische situatie. God is de enige die ons beschermt. Daarom gaan wij elke dag naar de Heilige Mis, om God te smeken dat Hij onze gebeden verhoort en ons uit deze kritieke situatie redt. Gelukkig is de katholieke Kerk er om ons te helpen. De bisschop is een van de grote voorvechters om een oplossing voor deze crisis te vinden.”

En hoe staat het met de kinderen?

Zoals u weet, wordt de dag van een kind gewoonlijk bepaald door een aantal vaste activiteiten. Onder normale omstandigheden bestaat een dag uit het schoolbezoek (althans voor degenen die naar school gaan), het werk op het veld voor de kinderen van landbouwers, en uit spelen en vrije tijd voor allen nadat ze hun dagtaken hebben uitgevoerd. Onder de huidige omstandigheden leven de kinderen echter onder enorme stress, omdat ze met het probleem van het geweld worden geconfronteerd dat hun ouders op de vlucht heeft gejaagd, waardoor hun normale dagelijkse leven onderbroken werd. Men kan zich afvragen hoe een dergelijke situatie de mentale toestand van de kinderen beïnvloedt, die brutaal naar dit inderhaast opgezette vluchtelingenkamp werden verdreven, waar ze ononderbroken blootgesteld zijn aan het lawaai van de gewapende confrontaties die in de onmiddellijke nabijheid plaatsvinden.

Kortom, de kinderen verstoppen zich en wijken niet van de zijde van hun angstige ouders, waar ze bescherming zoeken. Mijn priesters en ikzelf bezoeken vaak grote aantallen verdrevenen, om het leven van de ouders en de kinderen een weinig op te vrolijken. We proberen om ervoor te zorgen dat ze weer hoop krijgen, maar de angst is nog zeer nadrukkelijk aanwezig. De kinderen hebben veel ruimte en vrijheid nodig om zich te kunnen ontwikkelen, maar spijtig genoeg beschikken ze niet over de noodzakelijke middelen om dit in deze tijden van crisis te doen. Er is dus dringend nood aan een ruimte waar ze zich kunnen ontspannen en plezier kunnen maken, maar nog meer aan een geschikte school waar de vrede centraal staat en waar de neiging tot geweld, haat of wraak snel uit hun geest wordt gebannen. U weet dat gebeurtenissen in de geest van kinderen veel sneller dan in die van volwassenen op een naïeve manier worden opgeslagen en ertoe aanzetten om op een bepaalde manier te handelen veeleer dan er eerst grondig over na te denken.

De katholieke hulporganisatie en pauselijke stichting Kerk in Nood staat in contact met bisschop Cyr-Nestor Yapaupa en verzoekt om ondersteuning en giften om het bisdom te helpen in de acute noodsituatie waarin het zich bevindt.

Door Jürgen Liminski

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation