Videoconferentie in de bommenregen

FacebookTwitterGoogle+

Syrische kinderen en EU-parlementsleden in gesprek – Actie van Kerk in Nood naar aanleiding van Sinterklaasdag

In Aleppo en Brussel was alles zorgvuldig gepland voor de avond van 6 december 2016. Hooggeplaatste afgevaardigden van het Europees Parlement hadden beloofd te zullen komen, met aan het hoofd Antonio Tajani, de ondervoorzitter van het parlement. Ze wilden op het feest van Sint-Nicolaas, de “heilige van de kinderen”, spreken met hen die anders geen plaats en geen stem hebben aan de onderhandelingstafel: met kinderen uit Aleppo. Hun thuisstad is de belichaming geworden van alle verschrikkingen, waarmee Syrië in de afgelopen zes jaar te maken heeft gekregen. 25 kinderen wilden deelnemen aan die ongewone conferentie die door de wereldwijde katholieke hulporganisatie Kerk in Nood was georganiseerd. Dan vielen echter de bommen.

’s Middags kwam er een telefoon van pater Ibrahim Alsabagh uit het westen van Aleppo: “De bombardementen zijn zo hevig dat de scholen ook hier dicht zijn gegaan.” “De straten zijn doods en verlaten, niemand waagt zich buiten”, zei hij. “De moeders zullen hun kinderen nooit toestaan om te komen.” Dat is het dagelijks leven in Aleppo, al jarenlang.

Om 18:00 uur zijn in een vergaderzaal in Brussel 15 parlementsleden aanwezig, naast vertegenwoordigers van de media, een Chaldeeuws kinderkoor en de jezuïtenpater Ziad Hilal. Hij was daags tevoren uit Aleppo gekomen, nog voor het begin van de nieuwe bombardementen. Er wordt met spanning gewacht. En dan verschijnen plots trillende beelden van zes kinderen op het beeldscherm. Ze wuiven verlegen en kijken nieuwsgierig. Het onmogelijke is mogelijk gemaakt – ontrukt aan de klauwen van de oorlog.

Ondervoorzitter Tajani begroet de jonge deelnemers aan de conferentie: “Wij voelen ons nauw met jullie in Aleppo verbonden. De internationale partners moeten hun dialoog zo snel mogelijk hervatten om het conflict te beëindigen.” Amper een dag eerder hadden Rusland en China hun veto gesteld tegen een VN-resolutie voor een staakt-het-vuren in Aleppo. Tajani bedankt de hulporganisaties als Kerk in Nood en de helpers ter plaatste voor hun werk.

Eén van hen is pater Ibrahim. Hij organiseert de bedeling van levensmiddelen en zorgt ervoor dat de gezinnen in zijn gemeenschap minstens enkele uren per dag stroom en water hebben. Hij speelt, tekent en zingt samen met de kinderen uit zijn wijk, zowel christenen als islamieten. En hij spreekt met hen, helpt hen om de verschrikkingen te verwerken. “Het is een absurde oorlog”, zegt hij. “En degenen die het meest lijden, zijn de zwaksten – de kinderen.” Hij zegt dat de mensen grote hoop hebben gesteld in een EU-interventie, “opdat de jonge mensen in hun vaderland zouden kunnen blijven”. De Kerk in Syrië doet haar best om bij de kinderen toch “een schijn van vrede” te wekken, benadrukt hij.

En dan hebben de kinderen het laatste woord. Eén na één komen ze voor de camera. Hun verklaringen leggen ze af in een mengeling van Arabisch, Engels en Frans, met stille stem en vaak onderbroken door de trillende internetverbinding. Aan de andere kant van de lijn, in Brussel, wordt het heel erg stil.

Johannes Paul, 10 jaar: “Ik kan ’s nachts niet meer slapen door de bommen. In de oorlog heb ik vrienden verloren. Wij hebben geen speelpleinen meer.”

Salim, 14 jaar: “Al mijn vrienden zijn dood of gevlucht. Wanneer we ergens naartoe gaan, weten we nooit of we nog levend zullen terugkeren.”

Dat ervaart ook de tienjarige Syline: “We zijn bang dat onze school zal worden gebombardeerd en dat we nooit meer naar huis zullen terugkeren.” Maar ook thuis overheerst de angst. “Overal vallen bommen. We hebben geen water, geen stroom. We hopen dat u ons kunt helpen.”

Er volgen nog meer verklaringen. Van sommige kinderen stokt de stem – ze hebben tranen in de ogen. “We zullen een volk, een cultuur en een beschaving verliezen, indien er niet eindelijk opnieuw vrede heerst in Syrië”, benadrukt pater Ziad Hilal, zelf een Syriër en ooggetuige van de situatie in Aleppo. “De mensen in het Midden-Oosten zouden belangrijke bemiddelaars kunnen zijn – tussen Oost en West, tussen christenen en moslims.” Dat zouden ze zeker kunnen zijn, indien er geen oorlog woedde.

Dan is de conferentie voorbij. Ze heeft een uur geduurd. In Aleppo gaat het dagelijks leven in de oorlog verder. In Brussel bekijken de deelnemers nog de kindertekeningen. Het is een selectie van werkjes die meer dan een miljoen Syrische kinderen hebben gemaakt naar aanleiding van een actiedag in het hele land die door Kerk in Nood samen met de Kerken van het land werd georganiseerd. De kinderen hebben ook boodschappen geschreven. Eén ervan luidt: “Wij willen geen oorlog meer. Geef ons onze kindertijd terug!”

Kerk in Nood roept in de advents- en de kerstperiode iedereen op om de christenen in het Midden-Oosten te ondersteunen.

Door Mark von Riedemann en Tobias Lehner

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation