SYRIË: “Een vastentijd in tranen”

FacebookTwitterGoogle+

Een Apocalyps

Op zes jaar tijd is het aanzicht van Syrië totaal veranderd …

Een immense woestenij van ruïnes, tot stof vervallen gebouwen, uitgebrande woningen, spooksteden, dorpen die met de grond werden gelijkgemaakt. Meer dan 12 miljoen Syriërs (de helft van de bevolking) hebben geen dak boven het hoofd.

Ze vormen het grootste aantal vluchtelingen sinds de Tweede Wereldoorlog. Verscheidene miljoenen hebben het land al verlaten, op zoek naar een minder vijandige omgeving. Velen van hen zijn afhankelijk van aalmoezen en wonen in armzalige vluchtelingenkampen. Velen van hen zijn verdronken en vele anderen staan in lange rijen aan te schuiven voor ambassades. Ze zijn nomaden geworden op zoek naar een land waar ze welkom zijn. Hoe kan Syrië zich uit die uitzichtloze toestand bevrijden?

Verscheurde gezinnen

Het gezin, het bolwerk dat de Kerk en de natie redde, werd brutaal uiteengerukt. Een intact gezin is zeer zeldzaam geworden. Zijn grondvesten werden door het geweld vernield. Sommigen liggen in een graf, anderen zijn in ballingschap gegaan, bevinden zich in gevangenschap of vechten aan het front.

Het is een immens triestige situatie, die de weinigen die overgebleven zijn tot een leven van bedelen, depressies en angst heeft veroordeeld.

Verloofden, die door de exodus, de emigratie van één van de partners of de oproep om de legerdienst te vervullen van elkaar worden gescheiden, kunnen niet huwen. De grote problemen om een geschikt onderkomen te vinden, kelderen de hoop die nog rest.

Het kapitaal voor de toekomst stort ineen.

Hoe kunnen wij onze weg zonder gezinnen of met verscheurde gezinnen verder zetten?

Vermoorde kindertijd

De kinderen zijn het meest kwetsbaar. Ze hebben een veel te grote prijs betaald voor die meedogenloze wreedheid. Volgens cijfers van de Unesco gaan meer dan drie miljoen Syrische kinderen niet naar school, want de fysieke overleving heeft absolute voorrang. Voor degenen die toch nog school lopen, is het onderwijsniveau aanzienlijk gedaald, aangezien de scholen overvol zitten en vele leerkrachten gevlucht zijn. Het onderwijssysteem stort volledig ineen. Centra die psychologische hulp aanbieden, worden regelrecht bestormd en weten niet meer hoe ze de zware trauma’s en de psychische littekens moeten bestrijden. Hoe kunnen wij de geest van die kinderen, die door het geweld dat ze hebben meegemaakt en door de barbaarse taferelen die ze hebben gezien zwaar werd beschadigd, opnieuw gezond maken?

Bedreigde parochies

Parochies zien het aantal gelovigen sterk dalen, wat samenhangt met het verminderde aanbod van pastorale activiteiten. Ze beroven de priesters van hun ondersteunend netwerk en laten ze verweesd achter, zonder de noodzakelijke menselijke en geestelijke steun. De Kerk van Damascus heeft een derde van haar priesters (27) zien wegvluchten. Dat is een enorme tegenslag, die de sowieso al kleiner wordende plaats en rol van de christelijke minderheid nog verder verzwakt.

Andere priesters, die wel nog blijven, voelen zich niet langer veilig en denken er ook over na om weg te trekken. In die onzekere situatie bieden zij sociale en humanitaire hulp aan de noodlijdende gezinnen.

Wat kunnen wij doen om te verhelpen dat die alarmerende toestand blijft aanhouden? Hoe kunnen wij verhinderen dat de Kerk verder leegbloedt? Kunnen wij ons een Kerk zonder priesters voorstellen?

Tussen brood en vrijheid

Die Syriërs zijn niet langer op zoek naar vrijheid. Ze voeren een dagelijkse strijd om brood, water, gas en stookolie vast te krijgen. Al die producten worden van dag tot dag schaarser. De frequente en lange stroomonderbrekingen hullen onze avonden in het donker en beperken ons sociaal leven.

Onophoudelijk wordt gezocht naar verdwenen broers, ouders en vrienden. Die zoektocht wordt met grote bedachtzaamheid, bezorgdheid en hoop uitgevoerd.

Een bescheiden plaats vinden om te wonen, een schuilplaats in dit land van ruïnes, is de onvervulbare droom van de gezinnen en vooral van de jonge verloofde koppels geworden.

Welke weg moet men kiezen als men voor de keuze wordt geplaatst tussen de strijd voor vrijheid en de zoektocht naar het dagelijks brood?

Het kleine Syrische volk beleeft die verwoesting met grote verbittering. Daar laten de zwijgende blikken en de stromende tranen geen twijfel over bestaan.

Deze bittere vastentijd van 2017 brengt ons een tijd in de woestijn, om de inspanningen die de Kerk te midden van de noodlijdende gelovigen levert opnieuw te bekijken, om hen naar de verrezen Christus te voeren, naar het Licht van de wereld, de Redder van de mensheid, die hen zegt: “Kom naar Mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan” (Matteüs 11,28).

Vasten 2017

Door aartsbisschop Samir Nassar, de maronitische bisschop van Damascus

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation