Soedan: Een kans op een beter leven

FacebookTwitterGoogle+

Pater Daniele

Stof en huizen gemaakt van gedroogde leemstenen zover het oog reikt. De huizen zien er net zo uit als de grond waarop ze staan. Bomen zijn er amper. De weg van de Soedanese hoofdstad Khartoem naar het noorden glinstert door de verzengende hitte. De thermometer stijgt tot 45 graden Celsius. Op een zeker moment verlaat de auto de hoofdweg en neemt een onverharde weg met diepe putten die ons naar een nederzetting brengt. “Welkom in de Sint-Kizito-school van Daressalam”, begroet pater Daniele de gasten van “Kerk in Nood“ op de binnenplaats van de school die genoemd is naar de jongste martelaar van Oeganda. De Italiaanse pater maakt deel uit van de clerus van het rooms-katholieke aartsbisdom Khartoem. Doordat hij vloeiend Arabisch spreekt, kan hij met de mensen van zijn parochie in hun eigen taal communiceren. “Ik ben lid van de Neocatechumenale Weg en heb aan ons seminarie in Beiroet gestudeerd. Ik woon nu al meer dan tien jaar in Soedan.” Hij heeft daar nooit spijt van gehad, zegt hij. “Maar vanuit pastoraal oogpunt beschouwd, is het een extreem harde akker die wij hier bewerken.” Dat heeft met de levensomstandigheden van zijn parochianen te maken. “Die mensen zijn volledig ontworteld. Meestal zijn de parochianen met wie we hier te maken krijgen vroegere plattelandsbewoners uit het Nuba-gebergte in het zuiden van Soedan. Hun leven daar werd bepaald door de zeden en gebruiken die gangbaar zijn in de dorpen. Maar hier, ver van hun geboortestreek, hebben ze geen enkel houvast meer.” De meesten van hen zijn jaren geleden al naar de omgeving van Khartoem gekomen om werk te vinden of om aan de conflicten in hun geboortestreek te ontsnappen. Meestal kunnen ze hier echter alleen maar als dagloners aan de bak komen. Dat heeft nefaste gevolgen voor het gevoel van eigenwaarde van de mannen. “Velen hangen gewoon wat rond als ze geen werk hebben”, aldus pater Daniele. Velen van hen hebben zelfs helemaal geen werk. Volgens het beeld dat ze traditioneel van zichzelf hebben, zijn ze herders en krijgers. Aangezien er op dit ogenblik echter geen oorlog is en er ook geen kudden om te hoeden, rust de last van het werk nu op de schouders van de vrouwen.”

In tegenstelling tot meer dan 90 procent van de Soedanezen, die soennitische moslims zijn, zijn de bewoners van de Nuba-bergen christenen. Omdat het christelijk geloof  pas in de 19de eeuw in Soedan werd binnengebracht en niet diepgeworteld is  – vaak komen magische gebruiken en geloof er naast elkaar voor -, hecht pater Daniele bijzonder veel belang aan de groei van het geloof. “Ik wil de mensen tonen dat God hen liefheeft, ondanks de erbarmelijke situatie waarin ze leven. Ik wil hen laten zien dat God elk van hen als individueel persoon liefheeft.” Voor mensen die totaal doordrongen zijn van het stamdenken is dat vaak niet eenvoudig te begrijpen, benadrukt de priester. Over een gebrek aan kerkbezoekers kan hij zich echter niet beklagen. “De mensen stromen in groten getale naar de kerk. Op zondag zit onze kerk stampvol.” “Kerk in Nood” heeft de bouw van de kerk financieel ondersteund. Pater Daniele bedankt de weldoeners voor hun hulp. “Het is uitermate belangrijk dat de kerk mooi is en een waardig uiterlijk heeft. Ze is zonder enige twijfel de mooiste ruimte in het leven van die mensen. Voor de rest kennen ze alleen maar hun hutten en armoedige huizen.”

Pater Daniele bekommert zich vooral om het lot van de kinderen. Daarbij vormt de school van de parochie het belangrijkste instrument. “Vele kinderen zouden de hele dag doelloos rondhangen op straat indien ze niet naar onze school zouden komen. Hun ouders kijken niet naar hen om. Aandacht krijgen kennen de meesten niet om van tederheid nog maar te zwijgen, zeer zeker niet van hun vaders.”  Daarom wil pater Daniele de kinderen het gevoel geven dat ze gewaardeerd worden. “We willen hen tonen dat ze gerespecteerde, waardevolle en door God geliefde mensen zijn, door naar iedereen individueel te luisteren en hen te respecteren.” Vooral de levensomstandigheden van de kinderen zijn bijzonder moeilijk en hun gezinnen zijn groot en arm – acht en meer kinderen zijn geen uitzondering. Daarom stelt hij veel hoop in de school. “Hoe bescheiden onze middelen hier ook zijn, zonder onderwijs hebben de kinderen geen enkele kans op een beter leven.”

Het schoolwezen is immers een van de pijlers waarop de kleine Katholieke Kerk in Soedan rust. Een verantwoordelijke van de Kerk – die zijn naam niet gepubliceerd wil zien – is van oordeel dat het katholieke schoolsysteem enorm belangrijk is. “Dankzij onze scholen worden wij door de islamitische meerderheid van de samenleving aanvaard en in het bijzonder door de overheid. De staat is streng islamitisch. Wegens de bevolkingsgroei, de vlucht naar de steden en de beperkte overheidsmiddelen slaagt die staat er echter niet in om voldoende scholen ter beschikking te stellen. Daarom is hij blij wanneer de Kerk op dit gebied actief wordt.

Wij als Kerk runnen in Khartoem-stad alleen al bijna twintig publieke scholen. Toelatingen om een school te openen krijgen wij altijd, in tegenstelling tot wat het geval is voor kerken.” Die scholen worden zowel door christenen als door moslims bezocht. De verantwoordelijke is er zich echter wel terdege van bewust dat de kwaliteit van de scholen niet de best mogelijke is. “We hebben dan ook amper geld voor leerkrachten en boeken. En onze scholieren hebben dat geld al evenmin.” Er wordt echter niemand van school gestuurd omdat hij of zij het schoolgeld niet kan betalen. “Voor de kinderen uit de arme gezinnen is de school de enige mogelijkheid om een weinig orde te scheppen in hun leven”, aldus de medewerker van de Kerk.

Daarom ondersteunt “Kerk in Nood” het katholieke schoolwezen uit volle overtuiging. “De Kerk in Soedan heeft ons om hulp verzocht”, aldus Christine du Coudray-Wiehe, de projectverantwoordelijke van “Kerk in Nood” voor Soedan. “Het leek ons een dringende noodzaak om op dat verzoek in te gaan. De meerderheid van de scholieren komen immers uit katholieke gezinnen die afkomstig zijn uit Zuid-Soedan. Voor die gezinnen is het belangrijk dat ze een christelijke school kunnen bezoeken. Alleen zo kan namelijk worden vermeden dat de kinderen thuis katholiek en op school moslim zijn.”

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation