Reis van Kerk in Nood naar Nepal: “Men keert nederig en bezorgd naar huis terug”

FacebookTwitterGoogle+

Johannes Baron Heereman von Zuydtwyck, uitvoerend president van de internationale katholieke hulporganisatie Kerk in Nood, en Véronique Vogel, verantwoordelijke voor de projecten van Kerk in Nood in Azië, zijn net teruggekeerd van een projectreis naar Nepal. In een interview met Maria Lozano vertellen ze over sjamanen, genezingen en de indrukwekkende getuigenis van de kleine katholieke gemeenschap in het voormalige hindoeïstische koninkrijk.

Voor ons Europeanen is Nepal een bijzonder exotisch land dat voornamelijk bekendstaat als een paradijs voor liefhebbers van het hooggebergte. Hoe hebt u Nepal ervaren?

Het is een land van extremen: Himalaya en hoogvlakte, uitgedroogde rivierbeddingen en wilde bergrivieren, moderne stadswijken en middeleeuws aandoende dorpjes, bungalows en strohutten, academici en analfabeten, maar overal ontelbare bijzonder sympathieke en vriendelijke mensen.

Enkele weken geleden was het een jaar geleden dat Nepal door een rampzalige aardbeving werd getroffen. Hebt u nog sporen van de verwoestingen gezien?

Zeker. Op vele plaatsen zijn er nog sporen van deze catastrofale gebeurtenis te zien, gaande van totaal vernielde huizen tot grote en kleine scheuren in muren. In de armenwijken wonen de mensen in halfvervallen huizen, die bij de eerste windstoot lijken te zullen worden omvergeblazen. Op de een of andere manier worden die huizen nog bijeengehouden door de deur- en vensterkozijnen. Op een geasfalteerd plein in het centrum van Kathmandu ‘wonen’ enkele gezinnen, zelfs met kleine kinderen, nog altijd in tenten. Men durft zich zelfs niet voorstellen waar en hoe ze eten klaarmaken, of gewoon hun behoefte doen.

Volgens het rapport Vrijheid van Godsdienst in de Wereld, dat vorig jaar in november door Kerk in Nood werd uitgebracht, telt het apostolisch vicariaat van Nepal nauwelijks 8.000 katholieken. Hoe is de ontmoeting met die kleine minderheid verlopen?

Ze heeft een heel diepe indruk nagelaten. Het is een missionaire Kerk: kloosterzusters en priesters wonen vaak in uiterst eenvoudige omstandigheden in de dorpen van de hindoeïstische meerderheid en leggen door hun aanwezigheid getuigenis af van Gods liefde. De jezuïeten beheren grote scholencomplexen. De leerlingen moeten dagelijks tot twee uur stappen om naar school te gaan en zichzelf en hun land verder te ontwikkelen. Het aantal gelovigen is gering, maar het neemt toe.

Wat heeft het meest indruk op u gemaakt?

Het leven van de drie kloosterzusters, die in een strohut wonen, zieken verzorgen en les geven aan kinderen. Ook bijzonder ontroerend was de getuigenis van een priester die in Rome had gestudeerd en daarna een leidinggevende functie had vervuld in het apostolisch vicariaat. Nu woont hij al drie jaar in een dorp dat moeilijk en in het regenseizoen nauwelijks bereikbaar is om zich om de weinige katholieke gezinnen te bekommeren en anderen te bevrijden van de angst voor vermeende boze geesten.

Wat was voor u het mooiste moment van de reis?

De getuigenis van een voormalige sjamaan. Hij vertelde dat hij katholiek was geworden omdat hij de kracht van het christelijk gebed had gevoeld toen hij eens een katholieke eredienst had bijgewoond. Sindsdien heeft hij zowel zijn eigen dorp als enkele van de naburige dorpen tot het christendom bekeerd. Op onze vraag waarom de voormalige hindoes katholiek waren geworden, antwoordde hij als vanzelfsprekend: wegens de talrijke genezingen. Die reden werd ook aangehaald door andere catechisten die het Evangelie verkondigen in de dorpen, bemiddelen bij familieruzies en samen met mensen bidden voor de leniging van hun diverse noden. Toen wij naar hun verhalen luisterden, hadden wij soms de indruk dat wij teruggevoerd werden naar de tijden van de Handelingen der Apostelen.

Hoe zijn uw gevoelens nu u de plaatsen en de mensen niet alleen maar uit de krant of van de televisie kent, maar zelf ter plekke bent geweest?

Gezien de armoede, de voor onze begrippen onvoorstelbare luchtvervuiling in de steden, de afschuwelijke staat van de wegen, de harde levensomstandigheden van de meeste mensen, die zeer zware lichamelijke arbeid moet verrichten en toch ongelofelijk vriendelijk en gemakkelijk te benaderen zijn, keert men nederig en tegelijk ook bezorgd naar huis terug.

Korte tijd na uw reis, op 18 april 2017, werd de pastorie van de kathedraal van O.L.V.-Tenhemelopneming van het apostolisch vicariaat van Nepal, die in de buitenwijken van de hoofdstad Kathmandu ligt, door een aanslag met een brandbom beschadigd*. Hebt u tijdens uw reis horen spreken over discriminatie van christenen in het land? Had u de indruk dat christenen het moeilijk hebben in het land?

Het nieuws van de brandaanslag heeft ons geschokt. Precies dit centrum van de katholieke Kerk van Nepal had een diepe indruk op ons nagelaten. Het straalde een groot gevoel van vrede uit. Op de binnenplaats lagen golfplaten voor daken van huizen die van daaruit aan de leden van de gemeenschap worden verdeeld die het slachtoffer zijn geworden van de aardbeving. In die inmiddels opnieuw gerenoveerde kerk was enkele jaren geleden al eens een bom tot ontploffing gebracht door radicale hindoes. Bij die aanslag vielen toen zes dodelijke slachtoffers. Spijtig genoeg is het zo dat ook onder dit anders zo vreedzame volk door politici en religieuze fanatici angst en terreur wordt gezaaid. Over het algemeen echter, zo werd ons altijd weer verzekerd, leven christenen, animisten, hindoes, boeddhisten en de zeer weinige moslims vreedzaam naast elkaar. Die laatste groep onderscheidt zich echter duidelijk van alle andere groepen en staat niet echt open voor interreligieuze initiatieven. De animistische stammen, daarentegen, staan bijzonder open tegenover het christelijke geloof.

Welk werk wordt door Kerk in Nood in Nepal verricht? Hoe helpt u de kleine minderheid ter plaatse?

Aangezien de meeste katholieken in het oosten van het land wonen, gaat onze grootste hulp uit naar die regio. Na de aardbeving hebben wij het vicariaat onmiddellijk financiële steun gegeven, maar daarnaast hebben we de kleine katholieke gemeenschappen met vele kleine projecten ondersteund, bijvoorbeeld door een stevig voertuig ter beschikking te stellen voor het pastorale werk. Het bisdom strekt zich immers over het hele land uit. De bezoeken aan de gemeenschappen vereisen dan ook een grote tijdsinvestering en lange autoritten.

Het vermelden waard is ook de uitbouw van een christelijk literatuurcentrum, zodat aan christelijke gezinnen van een heel district door een uitleensysteem bijbels, catechismussen en gebedenboeken ter beschikking worden gesteld. Zo wordt het mogelijk om katholieken en iedereen die geïnteresseerd is nauwer in contact te brengen met christelijke religieuze boeken.

Tot slot mogen we ook de misintenties niet vergeten, die een welgekomen financiële ondersteuning vormen voor het vicariaat. De meeste katholieken zijn zeer arm en hun geloof is nog erg jong. Daarom hebben ze niet het nodige geld noch de gewoonte om hun priesters te helpen.

Welke projecten zou u, op basis van de opgedane indrukken tijdens uw reis, in de toekomst in Nepal graag willen ondersteunen?

Zoals we eerder hebben aangegeven, hebben wij tijdens de reis niet alleen kunnen vaststellen hoe immens het belang van het werk van de kloosterzusters voor de bevolking wel is, maar tegelijk ook in welke erbarmelijke toestand hun onderkomen in de dorpen soms verkeert. Als concreet antwoord op dit probleem zouden wij willen helpen met de bouw van een nieuw klooster voor een kleine gemeenschap van zusters in Oost-Nepal.

Wij zijn ook bijzonder verheugd over de steun voor de deelname van een groep katholieke Nepalese jongeren aan de Aziatische Jongerendagen (Asia Youth Day) van 30 juli tot 9 augustus 2017 in Yogyakarta in Indonesië. Een zo kleine gemeenschap leeft immers van ontmoetingen.

Door Maria Lozano

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation