Paus Franciscus: “Gij moet zijn zoals een bananenboom.”

FacebookTwitterGoogle+

De Kerk leeft in de Centraal-Afrikaanse Republiek

Mgr. Albert Vanbuel was tien jaar lang bisschop van het Centraal-Afrikaanse bisdom Kaga-Bandoro. Bij zijn bisschopswijding in 2005 kwamen Vlaamse journalisten kijken en in hun artikel schreven ze: “de Kerk is de motor van alles in de Centraal-Afrikaanse Republiek”. En dat is nu nog steeds zo.
Sinds 1965 zijn alle missiescholen genationaliseerd, maar nu zijn het bijna allemaal ruïnes. De Kerk heeft geprobeerd goede scholen op te richten en de staat vraagt ernaar om meer scholen te bouwen. Dat is ook de droom van de Kerk, want dat zorgt voor toekomst voor kinderen en jongeren. “Maar de meeste leerkrachten geven liever geen les in het oerwoud en gaan liever naar scholen, waar ze betaald worden en een beetje veiliger zijn. Dit geldt ook voor de ziekenhuizen”, zegt Mgr. Vanbuel.

De Centraal-Afrikaanse Republiek is, zoals hij het uitdrukt, “platgevallen”. Er is geen samenhang tussen mensen, geen vertrouwen. Er is niemand om de mensen te verdedigen. De meeste bazen hebben niet gestudeerd. “Wat is de oplossing? De staat doet niets, alles is in handen van de rebellen, die heel het land hebben verwoest. Zelfs rechters werken mee met de rebellen, dus niemand wordt gestraft,” beschrijft hij de situatie.

Vanaf de eerste dag was Mgr. Vanbuel de enige overheid in de regio en hij probeerde de rebellen te overtuigen om niet te woest te doen en hen te sparen. Hij gaf mensen hoop, omdat ze wisten dat hij bekommerd is om mensen en naar oplossingen zocht.

Samen Eucharistie vieren met Mgr. Patrick Hoogmartens

Samen Eucharistie vieren
met Mgr. Patrick Hoogmartens

Het is een vrij jonge Kerk die gegroeid is in aantal en in diepgang en men heeft vooral geïnvesteerd in gezondheid. “Het Evangelie inspireert ons om samen te leven, broederlijk samen te leven met de verschillende godsdiensten.” De bisschoppen stuurden pastorale brieven: “we moeten de Centraal-Afrikaanse Republiek heropbouwen”, “men moet zich inzetten voor het leven en niet moorden”, “men moet gaan stemmen bij de verkiezingen”.

Het belang van de Kerk heeft ook paus Franciscus sterk beklemtoond tijdens zijn bezoek. Ondanks het negatief advies omwille van zijn veiligheid is hij toch naar de Centraal-Afrikaanse Republiek gegaan en heeft hij daar het Heilig Jaar van de Barmhartigheid geopend en echt inhoud gegeven: “de Centraal-Afrikaanse Republiek, geestelijk centrum van de wereld”. De Centraal-Afrikaanse Republiek moet een centrum van verzoening zijn en mag geen scheiding tussen mensen aanvaarden.

Werken aan verzoening

Ook de studenten ondersteund door Kerk in Nood waren aanwezig

Ook de studenten ondersteund
door Kerk in Nood waren aanwezig

Zestig procent van de bevolking is jonger dan 25 jaar en de meesten gaan niet naar school. Tijdens een gebedswake voor jongeren, zei paus Franciscus: “Gij moet zijn zoals een bananenboom. Die groeit altijd verder, geeft altijd vruchten en houdt stand. Ge moet niet vluchten, uw plaats is hier. Ge moet samenwerken aan een mooie toekomst. Wilt gij veranderen? Wilt gij echt dat het land vooruit gaat?” En de jongeren riepen samen luid: “Ja!”.

De Paus ging bidden in een moskee waarin heel wat moslims verbleven. Na het bidden zijn deze moslims meegekomen naar het stadion waar een Heilige Mis was. De Paus vroeg: “Alstublieft, broeders en zusters, zorg dat zo’n mooi land niet meer verdeeld raakt, dat het voorop geraakt.”

Mgr. Vanbuel: “De Paus is gekomen als een pelgrim van vrede en hoop. Hij heeft de poort geopend en nu moeten wij een nieuwe weg afleggen: het sociale leven weer opbouwen, veel steden terug een overheid geven. We moeten de nieuwe mens die zorgt voor de toekomst aantrekken, die zorgt dat wij naar de andere oever varen, meer broederlijkheid hebben. Tegen de jongeren moeten we zeggen: ‘geen verdeeldheid’, ‘loop niet weg, maar zorg voor vrede’. Tegen de leiders en de bendes: ‘alstublieft het is tijd voor vrede, liefde, barmhartigheid’. Tegen de vluchtelingen: ‘ge kunt toch niet in die tentjes blijven, ga terug naar huis en verbouw uw land’.”

Pater Bernard Kinvi, directeur van het missiehospitaal in Bossemptele, heeft zich vaak moeten verstoppen voor de rebellen. Hij stond met zijn medebroeder en enkele zusters tussen twee vuren, maar toch verzorgden ze samen (met 7 personen) iedereen.

Hij probeerde de leiders van de rebellen samen te brengen en met hen te praten om tot een oplossing te komen voor het conflict. Hij vroeg ook om hun regio te sparen. Het was zeer moeilijk om door te dringen tot de groepen en ze bleven elkaar maar aanvallen. Hij ging naar hen toe om in gesprek te komen, anders zouden er veel meer slachtoffers zijn gevallen. Hij werd zelf ook eens geviseerd, maar kon de rebel ompraten.

De gasten genoten van een heerlijke maaltijd

De gasten genoten van een heerlijke maaltijd

Pater Kinvi opende de deuren van zijn ziekenhuis om iedereen te beschermen en onderdak te bieden. Hij ging met een handkar op weg om gewonden, vrouwen, kinderen en gehandicapten op te halen en naar het ziekenhuis te brengen. Er werd veel gemoord, maar de lijken werden niet begraven. Met dezelfde kar ging hij lijken verzamelen om ze te begraven. Het ontbrak hem aan tijd en kracht en daarom werden ze soms per 4 à 5 in één graf gelegd. Met een kort gebed. Het moest altijd heel snel gaan. Wat hem vooral pijn deed waren rebellen die tegen hem zeiden: “Mon père, ik heb er daar twee vermoord, ga je werk doen en ga ze begraven. Dat is jouw werk, ons werk is vermoorden.” Het deed hem ontzettend veel pijn.

Maar pater Kinvi heeft ongeveer 2000 moslims kunnen redden en naar Kameroen helpen vluchten. Hij heeft kunnen onderhandelen met rebellen om mensen vrij te krijgen. Soms werden ze desondanks onderweg nog vermoord of hadden ze alles verloren. Hij probeerde de rebellen te overtuigen dat doden geen goed werk is.

Doordat hij iedereen bleef ontvangen, ongeacht tot welke groep ze behoorden, werd het wel wat beter, maar het blijft een zeer moeilijke situatie. “We proberen er alles aan te doen om hen te verzoenen,” zegt pater Kinvi. “Momenteel is het een beetje kalmer. Er werd een vredesgroep opgericht om te praten over vrede. We blijven bidden, we blijven verder werken aan de toekomst.”

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation