“Marawi is één grote ruïne, er is vernieling alom”

FacebookTwitterGoogle+

Interview door Jonathan Luciano, de nationale directeur van Kerk in Nood in de Filippijnen, met bisschop Mgr. Edwin dela Peña (MSP) van Marawi, over de situatie in de prelatuur van Marawi in de zuidelijke Filippijnen, waar de terreurgroepering Maute de stad heeft aangevallen, christenen heeft vermoord en talrijke gebouwen, waaronder de kathedraal van Maria Hulp der Christenen, heeft platgebrand. Bij het ter perse gaan waren 104 mensen om het leven gebracht en meer dan 12.500 gezinnen ontheemd. Pater Chito Suganob, de vicaris-generaal, werd samen met andere personeelsleden van de kathedraal ontvoerd. De katholieke bisschoppenconferentie van de Filippijnen (CBCP) bevestigde de authenticiteit van de video die op dinsdag 30 mei 2017 op Facebook opdook en waarop pater Chito Suganob te zien is. 

Hoe is de toestand op dit ogenblik in de prelatuur Marawi?

De situatie is nog in volle ontwikkeling. Ik weet niet hoe ik de toestand moet beschrijven. Onze mensen zijn niet meer ter plaatse; ze werden geëvacueerd. Ik weet niets over de situatie van de degenen die achtergebleven zijn, want er is een operatie aan de gang om de stad op te ruimen, om de terroristen te verdrijven. Er worden ook luchtbombardementen uitgevoerd en nog allerhande andere dingen zijn aan het gebeuren. Ik weet niet hoe de mensen dit alles overleven.

Werd de kathedraal totaal vernield?

Ja. Er werd mij gezegd dat de kathedraal en de woning van de bisschop volledig werden verwoest, eerst doordat er brand werd gesticht en daarna ook door de bombardementen, want de gebouwen bevinden zich vlak in het centrum van de gevechten. Ik weet niet goed hoelang het zal duren voor we ons van die rampzalige situatie zullen kunnen herstellen, maar het zal bijzonder moeilijk worden voor ons allemaal, niet alleen voor de christenen maar ook voor de moslims.

Hoe waren de relaties tussen de moslims en de christenen in Marawi voor dit voorval?

Marawi telt ongeveer 95% moslims. Wij vormen een minieme minderheid. Onze Kerk in Marawi is heel klein en het overgrote deel van de katholieke bevolking in de stad is te vinden aan de universiteit, waar er studenten zijn die uit andere provincies van Mindanao komen.

De relaties waren heel goed. We engageerden ons in de interreligieuze dialoog en we tellen veel partners. In feite zette pater Chito zich heel sterk in op dit gebied, want zijn voornaamste doelstelling bestond erin relaties te onderhouden met iedereen, contacten te leggen met alle islamitische ngo’s die onze partners waren in de initiatieven voor gemeenschapsontwikkeling en de bevordering van de interreligieuze dialoog. Het zag er allemaal goed uit tot dat extremisme zijn opwachting maakte, met gevechten, de aanwezigheid van extremistische elementen uit het Midden-Oosten en de onbewuste en ongewilde radicalisering van jongeren. Sommige van onze mensen hielden zich helemaal niet bezig met wat er zich tegenwoordig in het Midden-Oosten afspeelt en hadden geen oog voor de radicalisering die het land werd binnengebracht, vooral hier in Mindanao. Zo is de situatie sindsdien geleidelijk wat geradicaliseerd. Over het algemeen zijn de relaties met onze partners altijd bijzonder positief geweest. In feite hebben ze ons verzekerd dat ook zij gekant waren tegen de instroom van elementen van IS in Marawi, omdat ze precies wisten welke gevolgen dit zou hebben voor de cultuur en de manier van leven van de lokale bevolking. De mensen van Marawi zijn altijd al bijzonder vredelievend geweest.

Klopt het dat de bevolking over het algemeen weinig sympathie heeft voor IS?

Ja, dat klopt zeker. Wat er tegenwoordig eigenlijk gebeurt, vooral nu in de ramadan, die voor hen een heilige maand is, is dat ze de vastenmaand niet kunnen vieren op de manier zoals ze zouden willen. Ze koesteren een zekere woede tegen die terroristische groeperingen die hun bijzonder religieuze herdenking en beleving van de ramadan komen verstoren. Indien de extremistische groeperingen de steun van de bevolking wilden krijgen, dan is hun missie niet geslaagd.

Ziet u op basis van uw kennis van de manier van werken van IS in het Midden-Oosten enig verschil tussen wat er in Syrië en Irak aan de gang is en wat er nu in Marawi gebeurt?

Het is iets vergelijkbaars. Misschien is het wel geen nieuw Syrië of Irak, maar zoals de stad er nu na de bombardementen en al de rest uitziet… Dat is Marawi niet meer. De overblijfselen van de oude stad, alles wat we op het nieuws zien over Marawi, alles ligt in puin, er is vernieling alom. Dat is het beeld dat we in gedachten hebben wanneer we aan Syrië en Irak denken.

Wie is de Maute-groepering die de terroristische aanslagen in Marawi heeft gepleegd?

Maute behoort tot de etnische groep van de Maranao (of Maranaw) en uit de discussies die ikzelf met een aantal religieuze leiders hier in Marawi heb gevoerd, blijkt dat de leden van die groepering in Marawi vroeger de macht in handen hadden en alle voordelen genoten. Nu is de burgemeester niet langer één van hen en werd de handel van de drugtrafikanten gekortwiekt. Die mensen waren een gemakkelijk en comfortabel leventje gewoon dankzij al het geld dat door de drugshandel binnenstroomde. Nu ze de macht niet meer in handen hebben en de burgemeester hen niet meer kan steunen omdat hij geen financiële middelen meer heeft, hebben ze geen geld meer en zijn ze aan hun lot overgelaten. Dat was vermoedelijk één van de factoren die voor de radicalisering verantwoordelijk was, want nu moeten ze zelf zien hoe ze zich uit de slag trekken. Er werd ons ook verteld dat er geld van buitenaf binnenkwam en dat een aantal van hen een opleiding kreeg, dat buitenlandse elementen hen opleidden in holen en schuilplaatsen in Lanao Sur. Vermoedelijk ligt dat alles aan de basis van het soort leven dat ze nu leiden.

De overheid blijft ontkennen dat er een aanwezigheid van IS is in de Filippijnen. Wat kunt u daarover vertellen?

Ik ben daar niet zo zeker van. Ze kunnen het ontkennen zolang als ze willen. Ik ben niet de best geplaatste persoon om hierover iets te zeggen. Ik herhaal hier gewoon wat ik zelf heb gehoord, namelijk dat sommigen van hen zelfs een opleiding hebben gekregen in het buitenland, dat een aantal Maute-militanten in het Midden-Oosten hebben gestudeerd. Ze komen uit steenrijke families die over de middelen beschikken om hun kinderen naar Saoedi-Arabië en naar Jordanië naar school te sturen. Daarover heb ik horen spreken.

Zijn er banden tussen de Maute-groepering en de  beruchte terreurgroep Abu Sayyaf? 

Ik denk het wel. Het is geweten dat Isnilon Hapilon zich in Lanao bevindt. In feite wilde men een arrestatiebevel voor hem afleveren net voor dit alles gebeurde. Dat was de directe aanleiding. Hapilon maakt deel uit van Abu Sayyaf, dus hebben ze een tactische alliantie gesloten met de Maute-broederschap in Lanao Sur. Daarnaast koesteren beide groeperingen een grote sympathie voor IS. Met die tactische alliantie hebben ze wellicht hun krachten gebundeld.

Hebt u enig recent nieuws over pater Chito en de andere ontvoerde christenen?

Sinds gisteren ben ik op de hoogte van de video van pater Chito. Hij is in leven! Dat maakt me bijzonder gelukkig, maar tegelijk ben ik ook heel teleurgesteld over de reacties van de DDS-websurfers (DDS staat voor Digong Duterte Supporters- de aanhangers van de president), die hem hebben gelaakt voor de boodschap die hij meedeelde zonder rekening te houden met het feit dat hij een gijzelaar is wiens vrijheid hem werd ontnomen. We hebben ons gevoel van menselijkheid verloren! Dat is intriest! Ik kan alleen maar treuren voor dit land en ik voel heel erg mee met pater Chito en zijn lotgenoten.

We hadden geen enkel contact met de militairen tot enkele dagen geleden, toen ik erin slaagde met de bevelvoerende officier van de marinedivisie te spreken die op dit ogenblik bezig is met opruimings- en zuiveringsoperaties in Marawi. Hij heeft me beloofd dat ze hun uiterste best zouden doen om pater Chito en zijn gezellen te vinden. In totaal gaat het om zowat 12 tot 15 mensen. Sommigen van hen zijn leerkrachten van het nabijgelegen Dansalan-college die net een bijeenkomst hadden op de plaats waar ze werden vastgenomen, maar velen van hen bevonden zich op dat moment in de kathedraal, waar ze het feest van Maria Hulp der Christenen aan het voorbereiden waren dat de volgende dag zou plaatsvinden. Er waren dus heel wat van onze mensen op het terrein en in de kerk die allerhande dingen aan het doen waren.

Denkt u dat dit voorval een escalatie is van de diverse antichristelijke gebeurtenissen die zich in Mindanao hebben voorgedaan?

Ik denk inderdaad dat we daar mogen van uitgaan.

Hebt u weet van persoonlijke verhalen die de solidariteit tussen moslims en christenen in de afgelopen dagen illustreren?

Ja, ik weet dat het gezin van mijn chauffeur vastzat in één van de rijstfabrieken in de stad Marawi. Hun districtsleider, die zelf een Maranao is, organiseerde en begeleidde de groep en legde hen uit hoe ze moesten reageren indien ze door de Maute-groepering onderweg zouden worden tegengehouden. Ze verlieten het gebouw dus allemaal samen en stapten naar de brug waar er bussen stonden te wachten om hen uit Marawi weg te brengen. Voor mij is hij een echte held, omdat hij de leiding nam over die gemengde groep van christenen en moslims die probeerde weg te vluchten voor het dreigende gevaar. Toen ze de brug probeerden over te steken, werden een aantal mensen van diezelfde groep echter staande gehouden door leden van de Maute-terreurgroepering. Ze vroegen hen of ze christenen waren. Jammer genoeg antwoordden ze daarop bevestigend, omdat ze niet aanwezig waren toen de richtlijnen door de districtsleider werden gegeven. Een andere man, een lid van één van de gezinnen die wij onderdak hebben verschaft op het terrein van de kathedraal in Marawi, werd uit de groep gehaald omdat hij een hemd zonder mouwen droeg en er een kruis op zijn schouder was getatoeëerd. Hij werd dus als christen herkend, weggeleid en doodgeschoten. Daarna hebben we ook berichten gehoord van een aantal mannen die werden vermoord en in een ravijn gegooid. Het zou om mannen gaan van de groep die werd tegengehouden, toen ze probeerden om zich bij het konvooi van personen te voegen die zouden worden geëvacueerd. In de kranten kan men talrijke verhalen lezen van moslims die hebben geprobeerd om christenen te beschermen.

Hoe zal dit incident de relaties tussen christenen en moslims in Marawi beïnvloeden?

We zullen niet kunnen verhinderen dat voor sommige mensen die weten wat we hier in Marawi hebben ondernomen en welke relaties we in de loop der jaren hebben uitgebouwd de vooroordelen zullen worden bevestigd die de christenen tegenover de moslims hebben. Dit is nu precies het frustrerende van het werk dat wij doen. De interreligieuze dialoog is een zeer broos proces en dergelijke voorvallen kunnen de fundamenten vernielen die wij hebben proberen op te bouwen. Sommige mensen wakkeren dergelijke anti-islamitische gevoelens aan. We willen helemaal niet dat dit gebeurt, het is echt zeer triestig, want we hebben behoorlijk wat vooruitgang geboekt in de verbetering van de betrekkingen tussen moslims en christenen in Marawi. Wanneer ik onze relatie vergelijk met wat er op andere plaatsen gebeurt, kan ik zonder enige twijfel stellen dat ze beter is dan waar dan ook. De relaties tussen moslims en christenen onder de Maranao zijn de beste in vergelijking met andere etnische groepen. We hebben zoveel bereikt in de bijna 41 jaar dat de prelatuur bestaat. We leiden ook scholen en die scholen bestonden zelfs al nog vóór de prelatuur werd opgericht. Die scholen hebben altijd bijzonder hoog in aanzien gestaan, zowel bij onze christelijke als bij onze islamitische broeders, want van velen hebben de ouders daar gestudeerd. Ook vele van de kaderleden in de stad hebben onze scholen bezocht en ze sturen er hun kinderen nog altijd naartoe, omdat ze een zekere band en loyaliteit hebben ontwikkeld met onze scholen.

Wat is uw boodschap voor de gemeenschap van Kerk in Nood wereldwijd?

Het is een bijzonder spijtige zaak dat onze kleine prelatuur, die de kleinste en armste lokale Kerk van de Filippijnen is, deze zeer moeilijke crisis moet doormaken. Onze kathedraal werd vernield, net als de parochie en de woning van de bisschop en we moeten alles opnieuw van nul proberen op te bouwen om de christelijke aanwezigheid in deze voornamelijk islamitische regio van Centraal-Mindanao te herstellen. We moeten onze missie verder zetten die erin bestaat een hand van verzoening en vriendschap te reiken aan onze islamitische broeders en zusters, want dit is de erfenis die paus Paulus VI ons heeft achtergelaten toen hij de prelatuur van Marawi, op het hoogtepunt van de crisis in de vroege jaren 1970, weer oprichtte. De Paus citeerde de woorden van bisschop Tutu toen hij verkondigde, “Wij christenen moeten de eersten zijn om de hand van verzoening en broederlijkheid te reiken aan onze moslimbroeders en -zusters. Dat is de manier om de vrede te herstellen die door de oorlog werd onderbroken.” Ik denk dat hetzelfde ook vandaag geldt voor de situatie waarin wij ons bevinden. We kunnen datgene waarmee we begonnen zijn, datgene waarmee de prelatuur in het midden van de jaren 1970 begonnen is de rug niet toekeren. We moeten blijven werken aan de dialoog, blijven samenwerken met onze moslimbroeders en -zusters om de gebroken relaties opnieuw op te bouwen, om de gebroken dromen en de hoop van zo vele mensen die in vrede willen leven te herstellen. Wij willen gewoonweg in vrede leven en we zouden u willen vragen ons te helpen die vrede weer op te bouwen door het soort werk dat wij doen: samenwerken met onze moslimsbroeders en -zusters en de dialoog met hen blijven aangaan.

Welke zijn uw dringendste noden op dit ogenblik?

Op dit moment zijn we niet zozeer bezorgd over onze eigen noden. Ons doel bestaat er veeleer in proberen te doen wat we kunnen om een antwoord te vinden voor de humanitaire crisis die zich nu in Iligan voordoet. Er zijn zo vele mensen die uit Marawi werden geëvacueerd en die hebben alle hulp nodig die we kunnen  krijgen. Daarom hebben alle Filipijnse bisdommen en zelfs Caritas Filipinas in Manila en het aartsbisdom van Manila bij monde van kardinaal Chito Tagle ons gevraagd hoe ze ons kunnen helpen en waar ze hun giften naartoe kunnen sturen. Zo hebben we samen met het bisdom van Iligan afgesproken om in het diocesaan pastoraal centrum van Iligan City de ontvangst van de giften te verzekeren en de vrijwilligers te coördineren, zodat ze de goederen kunnen herverpakken en verdelen. We werken ook samen met onze moslimbroeders en -zusters die met ons in dialoog zijn. Dit is een uitgelezen kans om onze solidariteit te laten blijken en om te proberen tegemoet te komen aan de noden van onze broeders en zusters, vooral in de evacuatiecentra. Dat is dus waarmee we op dit ogenblik bezig zijn. Indien er iets is wat u kunt doen om ons te helpen, om onder de aandacht van de wereld te brengen wat er op dit ogenblik in Marawi gaande is of om de hulp- en reddingsoperaties te ondersteunen, dan zou dit bijzonder welkom zijn.

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation