Irak: Zo mogen mensen niet leven

FacebookTwitterGoogle+

We leven als opgesloten in een kooi.

Een eerste verjaardag

Op 6 augustus 2015 zal het de eerste verjaardag zijn van een tragische dag voor de zusters dominicanessen in Irak, die op één dag ellende te verduren kregen die anderen zelfs in hun hele leven niet meemaken. De zusters bleven ondanks het bloedvergieten, de hartverscheurende taferelen en de tragedie van die dag en de daaropvolgende maanden trouw in het geloof.

Het geluid van bommen op de achtergrond was niet ongewoon voor de zusters en hun gemeenschap. Ze kenden het conflict dat uitgevochten werd tussen de Irakees-Koerdische strijdkrachten en IS. “ ’s Ochtends hoorden we de bommen”, legde zuster Lyca ons uit. “We dachten dat het normaal was gezien de strijd tussen de twee partijen.” Maar dan gebeurde iets abnormaals. “Om 10 uur in de ochtend vielen er ook bommen in het dorp”, zei zuster Lyca. “Drie mensen stierven: twee kinderen en een jong meisje.” Diana, een andere zuster vertelde dat het gedode jonge meisje zich nog maar pas verloofd had.”

Vluchten in pyjama

Velen vluchtten het dorp uit na het bombardement maar de zusters bleven; ze hadden het gevoel dat ze de bevolking moesten blijven bijstaan en ze hoopten dat het gevaar wel zou voorbij waaien zoals de vorige keren toen de dreiging na enkele dagen over was. Ze wisten zich ook verzekerd van de bescherming door Peshmerga, de Koerdische strijdkrachten, die hen gezworen hadden om hen te beschermen. “Tot op het laatste ogenblik waren we zo zeker dat ze ons zouden verdedigen”, zei zuster Diana. “Maar toen we zagen hoe ze hun uniform uittrokken, wisten we dat het gevaar heel reëel werd.” Verlaten door hun beschermheren en compleet weerloos beslisten de zusters om het klooster in Karakosh te verlaten om op weg te gaan met de andere duizenden vluchtelingen. Ze hadden net een half uur om hun bagage in te pakken. “We waren in paniek toen we hoorden dat IS al in de straten ronddwaalden, velen vluchtten weg met alleen hun pyjama aan.”

Zusters dominicanessen uit Karakosh, vluchtelingen in eigen land.

Zusters dominicanessen uit Karakosh,
vluchtelingen in eigen land.

Ze gooiden kinderen in onze auto

“Het is slechts één uurtje rijden van Karakosh naar Erbil. We deden er 10 uur over want er was een hevige verkeersopstopping”, vertelde zuster Lyca. De zusters stapten samen met tienduizenden vluchtelingen die aan de dreigende aanval van IS wilden ontsnappen. “Van half twaalf ’s avonds tot de volgende ochtend marcheerden we zonder enig voedsel of water”, zegt zuster Diana. “Het was augustus en de hitte is ondragelijk: 38 °Celsius zonder water.” Naast uitdroging en de hitte werden de zusters nog geconfronteerd met een aantal verschrikkelijke gebeurtenissen die een diepe indruk op hen heeft achtergelaten. “Toen we in de straten van Erbil binnenkwamen zagen we duizenden en duizenden mensen stappen en vele wagens”, verhaalde zuster Diana. “Een auto voor vijf personen, telde acht tot tien passagiers. Kinderen schreeuwden en huilden van angst.”

Een enkel tafereel heeft zich in het geheugen van de zusters vastgezet. “We waren net een controle voorbij en achter ons reed een ambulance”, zei zuster Lyca. “We hoorden vertellen dat er zich vijf islamitische leden in de wagen bevonden en het leger begon te schieten op het voertuig en op andere auto’s. De mensen maakten zich uit de voeten, liepen weg, grabbelden hun kinderen bij de hand. Moeders gooiden hun kinderen in onze auto om hun leven te redden. Ik kan het niet vergeten. Het was verschrikkelijk.”

Schapen zonder herder

De vluchtelingenkampen in Erbil boden eveneens een tragisch aanzicht. “Toen we eindelijk arriveerden, was het al even erg de mensen te zien ronddolen zoals schapen zonder herder”, zei zuster Diana. “Sommige woonden in grote herenhuizen. Ze waren welgesteld. Ze hadden veel en in enkele ogenblikken werden ze dakloos. We begonnen te beseffen dat onze ballingschap langer zou duren dan enkele dagen, misschien wel vele jaren.”

De Kerk wilde de mensen niet in deze toestand laten en ging onmiddellijk tot actie over om hulp te verlenen. De tweede dag gingen alle kerkgebouwen open zodat mensen er konden verblijven. De zusters begonnen les te geven aan de kinderen, enkelen namen zelfs honderden studenten onder hun hoede, zoals zuster Ban.

Onmenselijk

Irakese zusters dominicanessen voor wooncontainers van Kerk in Nood.

Irakese zusters dominicanessen voor
wooncontainers van Kerk in Nood.

Ondanks deze onbaatzuchtige inspanningen, werden Kerk en vluchtelingen geconfronteerd met een geestelijke strijd. “We verloren onze waardigheid hier. We zijn op zo vele wijzen vernederd”, zei zuster Diana. “We leven van dag op dag, maar we voelen van binnen zeer diep dat dit niet de manier is waarop mensen zouden mogen leven. We leven wel, maar we zitten in een kooi. We hebben niet de kracht om onze vleugels uit te strekken en heen te vliegen naar waar we willen.” Hoewel ze hard gewerkt hebben om de kinderen onderwijs aan te bieden, vrezen ze dat het niet genoeg is. “De kinderen lopen twee tot drie uur school. Dat is niets. Onze humanioraleerlingen zijn van hun school beroofd. Wij, christenen, houden van ons onderwijs. ISIS doodt een hele generatie en wanneer deze generatie niet opgeleid wordt, dan zal het de volgende ook aan onderwijs ontbreken.” Bovendien ontbreekt het de hospitalen aan middelen om alle patiënten te kunnen verzorgen en we vrezen dat de binnenkomende hulpmiddelen lang niet zullen volstaan. “Voor onze regering en voor de Verenigde Naties zijn we niet meer dan nummers. We worden niet behandeld als mensen”, zei zuster Diana.

150727 irak_steunACNToch blijven de zusters hoopvol en verliezen ze hun geloof in God niet. “We hebben dit alles meegenomen in ons gebed”, zei zuster Huda. “Dit is mijn geloof. God is met ons. God redde ons toen we hier aankwamen. We danken alle mensen die aan ons denken en die ons helpen.

Kerk in Nood helpt de christenen in Irak. Van alle hulp die de christenen in Noord-Irak kregen, kwam 58,3 % van Kerk in Nood.

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation