“Irak: Priesters en zusters vertrekken als laatsten”

FacebookTwitterGoogle+

De helden van geloof in Irak: priesters, seminaristen en religieuzen houden stand terwijl de kudde belegerd wordt door IS.

door Oliver Maksan

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????“We horen ‘s nacht dikwijls geweervuur. Gelukkig wonen we wat verder af van het strijdgebied”, zegt priester Steven. Het is slechts de manier waarop je het bekijkt. In werkelijkheid ligt de stad Alqosh amper 15 kilometer verwijderd van de frontlinie, waar de zwaar bewapende Koerdische Peshmerga strijdkrachten tegenover de IS-strijders staan. Achter hen bevindt zich de Vlakte van Nineve, het gebied dat de jihadstrijders vorig jaar veroverde en dat ze bij het kalifaat inlijfden, dat ook delen van Syrië en Irak omvat. Wanneer het weer meezit, kan je van hieruit met het blote oog vanuit Alqosh zelfs enkele christelijke dorpen zien die onder controle staan van IS.“Kijk daar ligt mijn dorp Batnaya”, zegt een Chaldeeuwse priester en hij wijst in de richting van één van de dorpen in de vlakte. “Ik was daar pastoor. Nu wordt het bestuurd door IS.” De geestelijke vertelt hoe snel alles verlopen is die zomer, hoe IS meedogenloos oprukte en hoe meer dan 125.000 christenen in panische angst zijn gevlucht. “Ik ben de laatste die in Batnaya is vertrokken. Niet veel later zijn de jihadstrijders aangekomen. Hun eerste vraag was: waar is priester Steven?” Hij verklaarde ook dat in de buurdorpen moslims zich bij de jihadstrijders aansloten, mensen die al gans hun leven naast christenen hadden gewoond. “Dat was voor ons een bittere pil om te slikken.”

Priester-vluchteling

Priester Steven woont nu als vluchteling in Alqosh, op enkele kilometers van zijn parochie in Batnaya. Hij is er samen met meer dan 480 christelijke gezinnen uit de streek die onderdak hebben gezocht in de oude christelijke stad. Een Chaldeeuws bisschop verblijft bij hen. In de ruïne van een synagoge bevindt zich het graf van de oudtestamentische profeet Nahum. De kleine stad wordt gekenmerkt door enkele mooie kerken. Het heeft niet veel gescheeld of de vlag van het kalifaat wapperde hier in Alqosh ook. “Begin augustus stonden ze voor de poorten van Alqosh”, zegt priester Steven. “Maar om onbekende ???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????redenen trok IS zich terug. Dat heeft ons gered.” Een medebroeder, priester Ghazwan, gelooft dat God hier ingegrepen heft. “Het is een mirakel dat we hier nog steeds zijn. In de zomer maande de politie ons aan om de stad te verlaten omdat IS meedogenloos oprukte. Daarom was op sommige momenten niemand meer hier. Alleen in de bergen rondom Alqosh hielden 100 dappere jonge mannen stand”, zo vervolgt de priester. “Ze waren bereid hun leven op te offeren om de stad tegen IS te verdedigen. Ze waren bereid te sterven voor hun vaderland.” Aanvankelijk vluchtte priester Ghazwan samen met de resterende inwoners. Dat duurde een week. “Het was de eerste week in de lange christelijke geschiedenis van Alqosh dat er geen Eucharistie gevierd kon worden. Ik keerde op 15 augustus terug. Ik wilde bij de jonge mensen zijn.”

Alles kwijt

Tientallen priesters en religieuzen zijn het afgelopen jaar dakloos geworden. Ze verloren niet alleen hun kloosters, kerken en abdijen maar hun scholen en ?????????????????????????????????????????tehuizen, eigenlijk hun gehele apostolaat dat ze over de jaren heen hadden opgebouwd. “We verloren 23 van onze kloosters en huizen”, zegt zuster Suhama. Deze zuster van de dominicanessen woont nu in een wijk met terraswoningen in de buurt van de stad Erbil. Kerk in Nood helpt haar en tientallen andere dakloze zusters, monniken en priesters om een nieuwe start te maken. “Alleen al in Quaraqosh waren we met 26 zusters. We hadden er een bloeiende gemeenschap. Sommige van onze medezusters hebben moeite om het verlies te verwerken. ’s Nachts dromen ze ervan om te kunnen terugkeren.” Een medezuster van zuster Suhama huilt zachtjes bij het gesprek. Veertien oudere zusters zijn sinds hun aftocht van verdriet gestorven.

Zuster Suhama zegt dat het niet gemakkelijk is om onder deze omstandigheden het monastieke leven verder te zetten. “We moeten toch ook zorg dragen voor onze mensen die nu hier wonen. Ze hebben vele problemen. Toch proberen we om Eucharistie te vieren en fatsoenlijk te bidden.” Het allerbelangrijkste is dat de mensen voelen dat de Kerk dicht bij hen is, benadrukt de zuster. “Het is onze taak om bij de mensen te zijn. Ik geloof niet dat het zo ver zal komen maar mocht de dag aanbreken dat alle christenen Irak moeten verlaten dan zullen de priesters en zusters de laatsten zijn.”

Onze God is een God van leven

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????Net als de zusters hebben ook de seminaristen Martin en Randi hun huis verloren. Met de hulp van Kerk in Nood studeren de jonge mannen nu aan het seminarie van Erbil. “IS heeft onze roeping nog versterkt”, zegt Randi met een diepe overtuiging. De Syrisch-katholieke seminarist komt uit Quaraqosh. “Je huis verliezen is natuurlijk een bittere pil om te slikken. Mijn ouders wonen hier nu als vluchtelingen. Toch is het nog een geluk dat de mensen het overleefd hebben. Dat toont ons dat onze God een God van leven is en niet één van bezit en voorwerpen. God zorgt voor ons.” Martin gaat ermee akkoord. Deze Chaldeeuwse seminarist afkomstig uit Karamlish, een dorpje naast Qaraqosh, is al tot diaken gewijd. “Onze parochiepriester en ik waren de laatsten die weggegaan zijn nadat we er ons van verzekerd hadden dat er niemand was achtergebleven. We slaagden er nog in om het Heilig Sacrament en enkele liturgische boeken te redden. Niets meer. Ik vreesde werkelijk voor mijn leven”, zegt hij.

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Op hun vlucht naar Erbil dacht hij dat de dood nabij was. Hij wordt door verdriet overmand wanneer hij aan zijn verloren thuis denkt. “Ik wil alleen tot priester gewijd worden als ik mijn eerste Mis in mijn eigen dorp kan opdragen. Ik besef dat het nog maanden of langer kan duren.”Diaken Martin heeft er bewust voor gekozen om in Irak te blijven wonen. “Mijn ouders wonen in de V.S. Ik verbleef er ook enkele tijd. Maar ik wilde naar Irak terug. Mijn plaats is hier. Hier wil ik mijn volk ten dienste staan.”

Randi voelt zich even sterk verbonden met de gelovige gemeenschap. “Ik wil niet alleen aan het altaar dienen maar ook zorg dragen voor de armen. En daarvan hebben we er nu meer dan genoeg.” Het doet hem pijn om te zien hoeveel christenen Irak voorgoed achter zich laten.“Hoewel de kudde in de toekomst kleiner zal zijn, hebben de christenen hier een belangrijke opdracht te vervullen. We moeten ons land opnieuw opbouwen. Ondanks alles moeten we leren hoe we met de moslims kunnen samenleven. We moeten onze kinderen leren de anderen te respecteren. Zo niet gaat deze houding in Irak verloren.”

De katholieke hulporganisatie Kerk in Nood ondersteunt religieuzen, priesters en seminaristen die moesten vluchten voor IS. Dat wordt gerealiseerd via misintenties voor priesters en door middel van rechtstreekse hulp voor huisvesting en levensmiddelen.

 

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation