In de Vlakte van Nineve, in Irak, durft een tienjarig meisje opnieuw dromen

FacebookTwitterGoogle+

17/01/2018 Leuven – De tienjarige Helda Khalid Jacob Hindi, een meisje van het vijfde leerjaar, is mondig. Ze is vol passie bezig met haar leven, haar toekomst en die van haar gezinsleden. Helda en haar gezin — haar moeder, haar vader en haar jongere broertje — zijn onlangs naar Qaraqosh (Baghdeda) in de Vlakte van Nineve, in Irak, teruggekeerd nadat ze de afgelopen drie jaar in ballingschap in de Koerdische Autonome Regio hadden gewoond. Ze herinnert zich nog levendig de nacht van 6 augustus 2014, toen de Islamitische Staat (IS) haar stad binnenviel en de christelijke gezinnen ’s nachts hals over kop moesten vluchten.

Ze vertelt: “In onze straten hoorde men de sirenes weerklinken — we moesten dringend weg uit die hel van geweld en terreur. Onderweg weende ik, omdat ik geen enkele hoop had ooit naar mijn stad, naar mijn school te kunnen terugkeren en mijn vrienden nog terug te zien. We wisten immers niet hoelang wij uit onze geliefde stad verdreven zouden zijn. De dagen gingen voorbij in treurnis en pijn tot wij er uiteindelijk aan wenden.“

Op een dag werd er een nieuwe school gebouwd voor de verdreven kinderen en voor Helda en haar gezin begon een heel nieuw leven. Ze herinnert zich: “Ik was treurig en klampte me vast aan de hoop om ooit naar mijn oude school te kunnen teruggaan. Maar ik sloot ook nieuwe vriendschappen. Nu zijn we, God zij dank naar onze stad kunnen terugkeren en ik ben weer in mijn oude school, samen met mijn vroegere vrienden.”

Het leven in ballingschap was hard, misschien heel in het bijzonder voor een trots meisje als Helda, die hierover zegt: “We voelden ons vernederd toen we humanitaire hulp ontvingen, aangezien we nooit hadden gedacht dat we op een dag als bedelaars, als onderdrukte mensen zouden moeten leven, totaal zonder middelen en machteloos.

“We hadden alleen nog God en we hielden nooit op om aan Zijn macht en Zijn erbarmen te geloven voor alle mensen die lijden, in Irak en overal elders in de wereld. Telkens wij ons in geloof en gebed tot HEM wenden, voelen wij diepe vreugde en een grenzeloos vertrouwen.  Mijn gezin, vrienden en familie voelden ons nooit door God verlaten. Voor zover ik mij kan herinneren, heeft God mij altijd begeleid. God is overal samen met mij en ik heb altijd afbeeldingen van Jezus Christus en een Bijbel bij mij.”

Helda heeft zeker haar eigen mening over haar vaderland: “Soms zou ik in Irak willen blijven, aangezien het mijn thuis en mijn geliefde land is. Maar op sommige momenten zou ik het land toch willen verlaten, vooral wanneer ik foto’s en video’s van terreuraanslagen zie waarvan onschuldige mensen het slachtoffer worden.  Die verschrikkelijke taferelen kan ik absoluut niet verdragen.“  Waanneer ze angstig is, bidt ze tot God om haar veiligheid te verzekeren.

“Als ik heel eerlijk ben, weet ik nog niet zeker of mijn toekomst wel in Irak ligt. Indien wij in de toekomst nog altijd onder oorlog en vervolging te lijden hebben, dan zou ik samen met mijn gezin liever het land verlaten. Hoelang zal het nog duren voor wij eindelijk weer in veiligheid kunnen leven?“ Helda’s boodschap aan het Westen luidt: “Doe zoveel als u kunt om de christenen in Irak te ondersteunen, aangezien ze hier niet meer ver van de totale uitroeiing verwijderd zijn. Help ons, voel medeleven voor ons en God zal u daarvoor belonen.  Wij verlangen zozeer naar stabiliteit en vrede. Laten wij samenwerken en samen bidden voor vrede en liefde — voor ons allen.”

Helda koestert een grote droom voor haar leven: “Mijn hobby’s zijn schilderen, muziek en zingen. Ik houd er ook heel erg van om toneel te spelen. Mijn grote doel is echter om  — met Gods hulp —  tandarts te worden. Ik wil graag de mensen in mijn naaste omgeving, in mijn land dienen, waar ter wereld ik uiteindelijk ook zal wonen.”

Ze voegt er echter ook nog aan toe: “Ik weet niet waarmee ik moet beginnen, want zoveel dingen zijn hier nog altijd onduidelijk. Wat is het volgende dat ons te wachten staat? Op dit moment is dit nog zeer moeilijk te zeggen…”

Van 2014 tot september 2017 heeft Kerk in Nood meer dan 34,5 miljoen euro ter beschikking gesteld voor projecten in Irak, onder andere 7 miljoen euro voor huisvestingskosten, 11 miljoen euro voor levensmiddelen en andere basisbehoeften voor intern ontheemden in Erbil, en 1,8 miljoen euro voor de wederopbouw van woonhuizen en kerken in de Vlakte van Nineve. De pauselijke stichting heeft al een bijdrage geleverd voor de renovatie van 188 woningen en toegezegd om nog eens 404 huizen in Qaraqosh (Baghdeda) en 150 andere in Bartella te renoveren.

Door Ragheb Elias Karash

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation