“Ik was het gewoon Syriërs neer te schieten. Nu help ik ze”

FacebookTwitterGoogle+

Katholieke zusters helpen Syrische vluchtelingen in Libanon met de steun van Kerk in Nood. Tegelijk wissen ze de schaduw van het verleden uit.

Door Oliver Maksan

Syrië ligt achter de hoge met sneeuw bedekte bergen.

Syrië ligt achter de hoge
met sneeuw bedekte bergen.

In de ganse Bekavallei zijn tentenkampen opgericht. Plasticzeilen getrokken over een houten of ijzeren geraamte: dat zijn de nieuwe huizen van tienduizenden mensen. Nergens is de oorlog in Syrië dichterbij dan hier in Oost-Libanon. Het Libanese leger en terroristen van IS leveren al hevig slag in deze streek sinds vorig jaar. Libanon staat bij IS bovenaan de lijst van regio’s die ze wil inlijven in het islamitisch kalifaat dat IS in delen van Irak en Syrië heeft opgericht. Vanuit het christelijk dorpje Deir al Ahmar is het maar een paar kilometer tot aan de Syrische grens. Het door de oorlog verscheurde land ligt achter de hoge met sneeuw bedekte bergen. Tienduizenden van de Syrische oorlogsvluchtelingen hebben een schuilplaats gezocht in deze streek, waar ze kamperen in tentjes in de uitgestrekte en vruchtbare vlakte. Een hobbelig vuil pad – wanneer het regent vormen de diepe putte kleine meertjes – leidt naar één van de tien kampen die zich gevormd hebben rond Deir al Ahmar.

Dat zijn geen moslims

Wij kenden God al voor IS(IS).  Ze hoeven ons niets uit te leggen.

Wij kenden God al voor IS(IS).
Ze hoeven ons niets uit te leggen.

“In de winter was het natuurlijk zeer koud”, klaagt een jonge vrouw. Ze heeft zeven kinderen. “De sneeuw hoopte zich op en de wind sneed genadeloos door merg en been. Gemakkelijk was het niet.” Alle gezinnen die hier wonen zijn soennitische moslims. Ze komen uit Raqqa, een Oost-Syrische stad die al een paar jaar het bolwerk van de islamitische terreurgroep IS(IS) is geworden. “We leefden onder het regime van IS(IS)”, zegt een man opgewonden. “Dat zijn geen moslims. Het zijn criminelen. Onze vrouwen moesten zich volledig sluieren. De mannen mochten niet meer roken. Ze controleerden alles.” Een vrouw roept ons vanuit een tentje toe: “Wij kenden God al voor IS(IS). Ze hoeven ons niets uit te leggen.” Ze zijn een paar maanden geleden voor IS(IS) en de oorlog in Syrië naar Libanon gevlucht. Ze konden amper iets met zich meennemen. De wanhoop is daarom erg groot. Ze zijn allen erg dankbaar voor wat zuster Micheline en haar medewerkers voor hen doen. De katholieke zuster heeft een hulpcentrum opgericht voor vluchtelingen met de steun van Kerk in Nood. “Dat God zuster Micheline moge zegenen”, zegt een vrouw. Zuster Micheline maakt een wegwerpgebaar. “Wat had ik anders moeten doen? In het midden van de winter 2011 stonden er plots 150 mensen, enkelen met sandalen aan de voeten, in de diepe sneeuw aan mijn voordeur. Als lid van de Orde van de Goede Herder kon ik ze toch onmogelijk wegzenden?” Ze besloot om te helpen. Meer dan 800 Syrische gezinnen in de streek worden op dit moment bevoorraad met voeding, kledij en matrassen.

 

Ik keek ze recht in de ogen

Syrische moslimvrouw in een vluchtelingenkamp

Syrische moslimvrouw in
een vluchtelingenkamp

Zuster Micheline wordt bijgestaan door Raed (een valse naam uit veiligheidsoverwegingen). Al vier jaar lang zet deze vijftigjarige christen zich met veel energie in voor de vluchtelingen. Het was helemaal niet vanzelfsprekend voor hem om zoiets te doen. “Ik was het gewoon Syriërs te doden. Nu help ik hen”, zegt hij. “Ik streed tegen de Syrische bezetting van Libanon.” Hij toont op zijn lichaam de littekens van vroegere gevechten. Het is pas in 2005 dat het Syrische leger zich uit Libanon terugtrok. “Het Syrische leger heeft hier verschrikkelijke dingen uitgehaald. We verdedigden onszelf en ons vaderland. Ik beschouwde de Syriërs altijd als vijanden. Maar toen de vluchtelingen aankwamen, keek ik ze recht in de ogen en besefte dat ze mensen waren zoals jij en ik. Ze hadden mijn hulp nodig”, legt Raed ons uit. Het voorbeeld van zuster Micheline maakte indruk op me. “Ik zag hoe de zuster naar de mensen keek. Dat overtuigde me meer dan grote woorden. Ik realiseerde me dat het Syrische regime de vijand was, niet de mensen.”

Zuster Micheline pleit voor begrip. “Je moet beseffen dat deze streek enorm geleden heeft onder de Libanese burgeroorlog en de Syrische bezetting. Er waren spanningen met zowel de sjiieten als met het Syrische bezettingsleger. Vele christenen zijn vertrokken. Volledige christelijke dorpen zijn verlaten. Om het leven wat te verbeteren besloot mijn orde in 2005 een centrum te openen om de autochtone christenen te helpen, in het bijzonder de kinderen. We boden catecheseonderricht aan en doen dat nog steeds, maar ook huiswerkbegeleiding en vrijetijdsactiviteiten. De mensen reageerden enthousiast. Het is belangrijk dat de kinderen naar buiten komen. Tijdens de lange winter zitten ze in één kamer opeengepakt en dat werkt al eens op de zenuwen. Dan doken de Syriërs plotseling op. De mensen vreesden dat alweer iemand iets van hen zou afpakken.”

 

Inzet voor kinderen.

Inzet voor kinderen.

Ze stonden voor me in de diepe sneeuw;

Ze stonden voor me in de diepe sneeuw

Christenen leven in een geest van verzoening

Tijdens de burgeroorlog van 1975 tot 1990 en tot en met de terugtrekking van de Syriërs uit Libanon in 2005, werden 300 adolescenten en jonge mannen uit deze stad tijdens de gevechten met de Syriërs gedood, zo vertelt de zuster ons. “De mensen zijn dat niet vergeten. Ze zeggen: waarom zouden we ze helpen? We hebben het zelf ook niet zo gemakkelijk”, zegt zuster Micheline. Daarom was het bij aanvang erg moeilijk om aan de mensen uit te leggen waarom de Syriërs geholpen werden. Ondertussen is de situatie een klein beetje verbeterd, gelooft de zuster. “De mensen in het dorp geven langzaam hun terughoudendheid op. Ik vertel hen, dat wij christenen, niet leven in een geest van wraak, wel van verzoening.” Ze is gelukkig dat haar werk vruchten afwerpt. De vluchtelingen op hun beurt doen ook een inspanning. “Twee Syrische jongens, allebei moslims, vertelden me hoe ze de moed bijeenschraapten om enkele christelijke jongens te benaderen en met hen een praatje te slaan. Zij vonden dat ook niet zo gemakkelijk. Respect betonen voor anderen en de eerste stappen zetten, zijn essentieel hier.” Zuster Micheline probeert niet alleen deze christelijke boodschap via de kinderen te verspreiden. “We geven ook een cursus manicure om de vrouwen de mogelijkheid te bieden iets bij te verdienen. Daardoor kwamen christelijke vrouwen uit het dorp in contact met de Syrische vrouwen van vluchtelingen. Ook dat helpt om de vooroordelen neer te halen.”

Verzoening, onderwijs en vooruitzichten

Syrian Muslim refugee children are learning in a centre Sr. Michelin eis running in Deir Al Ahmar. ACN supports the Project.

Inzetten op onderwijs

Zuster Micheline is niet alleen bezorgd om de onmiddellijke noden van de mensen. “Op een bepaald moment zal de oorlog voorbij zijn. Wat dan? Hoe zullen de mensen in staat zijn om weer samen te leven na alles wat in Syrië voorgevallen is? Er is nood aan verzoening, opvoeding en vooruitzichten. Er is niets slechter dan een verloren generatie te zien opgroeien.” Zuster Micheline zet alles in op onderwijs. ’s Ochtends gaan 350 Syrische kinderen naar school en krijgen ze een warme maaltijd. “De ouders zijn erg dankbaar. Het geeft hen een gevoel van een normaal, alledaags leven. De nood is echter veel hoger. Jammer genoeg hebben we niet genoeg inkomsten. In de zomer organiseren we een vakantiekamp. Daar kunnen alle vluchtelingenkinderen naar toe.”

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation