Democratische Republiek Congo – Het geheim van het geloof in een gebroken land

FacebookTwitterGoogle+

acn-20160919-46024Königstein, 23.09.2016: Van 16 tot 29 augustus reisde een delegatie van de internationale katholieke hulporganisatie Kerk in Nood naar de Democratische Republiek Congo. De reden voor die reis was de wens om met eigen ogen te zien welke de dringendste noden zijn in het oostelijk deel van het land, in de streek rond Kivu, de prioritaire regio van de Democratische Republiek Congo, voor de hulpverlening van Kerk in Nood.

Hoe is de toestand op dit ogenblik in de Democratische Republiek Congo?

Regina Lynch, hoofd van de projectafdeling van Aid to the Church in Need International: In de afgelopen 20 jaar heeft dit land altijd weer het strijdtoneel van bloedige conflicten gevormd. Volgens informatie van het Internationale Rode Kruis zijn in die oorlogen of door de gevolgen ervan ongeveer 5,4 miljoen mensen om het leven gekomen. Het probleem is dat slechts weinigen weten wat daar gebeurt. Haast niemand spreekt erover. De regio heeft zich amper of helemaal niet ontwikkeld. In sommige gebieden is er zelfs sprake van een achteruitgang. Op wegen die vroeger ooit in goede staat waren, duurt het nu bijvoorbeeld dubbel zolang als vroeger om zijn bestemming te bereiken. In 2012 had Congo de laagste score op de index van de menselijke ontwikkeling (HDI – Human Development Index) van de Verenigde Naties.

Welke ervaringen hebben u tijdens uw reis in de Democratische Republiek Congo (DRC) het meest bedroefd?

Pater Martin Barta, Geestelijk Assistent van Aid to the Church in Need International: Er heerst een sterk gevoel van onveiligheid. De mensen hebben schrik om naar het platteland te gaan. Normaal kan men zich na 6 uur ’s avonds niet meer buiten de stad wagen, omdat het risico bestaat door een van de talloze gewapende groeperingen te worden overvallen of ontvoerd. Zelfs in de stad bestaat op elk moment het gevaar om te worden ontvoerd of zelfs neergeschoten. Dat werd ons verteld door mensen die daar wonen.

Regina Lynch: Wegens het ontvoeringsrisico hebben we het ook niet gewaagd om Goma te verlaten en in de ruimere omgeving rond te trekken. Zeker als buitenlanders waren wij potentiële doelwitten. In de afgelopen 9 jaar werden 7 geestelijken vermoord. De problematiek van geweld en onveiligheid domineert hier dan ook alle gesprekken.

In Goma bezochten wij de Franciscaanse missiezusters. Eén van hen, zuster Georgette, is daar nu al drie jaar. Ze werkt met alleenstaande moeders. In de regio zijn er heel veel ontheemden. Het gebeurt hier heel vaak dat vrouwen die in het woud hout gaan sprokkelen om te koken, worden aangevallen en verkracht. Die jonge vrouwen worden dan door hun familie verstoten. Zuster Georgette verschaft hen dan samen met hun baby’s gedurende ongeveer een jaar onderdak en brengt hen een aantal vaardigheden bij waardoor ze een of andere kleine commerciële activiteit kunnen opstarten. Daarnaast probeert ze hen ook te helpen met de verwerking van hun trauma door samen met hen de Lectio Divina te lezen. Ondertussen heeft ze ook de zorg op zich genomen voor 80 weeskinderen die door hun familie werden verstoten of die de zusters op straat hebben gevonden. Ze doen hun uiterste best om hen te helpen. Op dit ogenblik huren ze een woning, maar ze hebben een eigen onderkomen nodig. Indien de Kerk er niet was, zou ik niet weten wie er zich om die vrouwen en kinderen zou bekommeren…

acn-20160923-46244Welke waren de mooiste ervaringen tijdens uw reis naar de DR Congo?

Regina Lynch: Eén van de mooiste ervaringen was voor mij de viering van het gouden jubileum van de Dochters van de Verrijzenis in Bukavu. Het is indrukwekkend om te zien wat zij op 50 jaar tijd hebben gerealiseerd en hoezeer ze door de bevolking worden gewaardeerd. Ze staan echt heel dicht bij de armsten der armen. Tegelijk zijn ze bijzonder actief in de zielzorg en leveren ze prachtig catechetisch werk. Het is echt heel mooi om te zien hoe die groep eenvoudige meisjes tot een hechte congregatie met 216 zusters is uitgegroeid en vast te stellen dat ze ondanks de moeilijke tijden die ze hebben doorgemaakt en ondanks het geweld waarvan ze het slachtoffer zijn geworden, uitermate gemotiveerd zijn.

Pater Martin Barta: Voor mij was het geheim van het geloof de mooiste ervaring. Zien hoe gevaarlijk het niet alleen voor de missionarissen, maar ook voor de mensen is om in sommige delen van die regio te wonen en hoe ze hun problemen overwinnen zonder wanhopig te worden. Hoe de inwoners omgaan met omstandigheden waaraan de mensen in de westerse wereld volledig ten onder zouden zijn gegaan, die ze niet zouden kunnen verdragen… De mensen daar spreken over hun pijn en hun leed met een zekere gelatenheid, nooit hebben we iemand zien wenen. Maar wanneer we ze tijdens de Heilige Mis zagen bidden en dansen, dan was het net alsof ze hun immense zielepijn in het gebed en de dans kwijt konden… Die uitdrukking van geloof, die de onmenselijke levensomstandigheden overwint, was voor mij heel indrukwekkend.

Een andere verbazende ervaring hadden we in Goma. Daar bevindt zich een gevangenis die in de Belgische koloniale periode werd gebouwd. Ze is zowat 70 jaar oud en was oorspronkelijk bedoeld voor 150 personen. Nu zijn daar meer dan 2.000 mensen opgesloten. Zuster Kathrin van het Duitse Instituut Sint-Bonifatius, die de gevangenis verscheidene malen per week bezoekt, nam ons mee daar naartoe. We hadden nooit gedacht dat het zo zou zijn. Het bewakingspersoneel liet ons binnen en plots waren wij ons ervan bewust dat we ons binnenin een gevangenis bevonden. Er waren geen cellen, geen afscheidingen. Wij stonden in de waarste zin van het woord in het hart van de gevangenis. De zuster wandelde heel ongedwongen rond tussen de gevangenen, zonder enige tekenen dat die gevaarlijke situatie haar zenuwachtig maakte. Ik was heel erg onder de indruk van de manier waarop de zuster met de gedetineerden omging en van het natuurlijk gezag dat van haar afstraalde. Ik was verbaasd dat de toewijding van de zuster een dergelijke invloed kan hebben op die mannen, die een groot respect voor haar hebben. Als verpleegster behandelde ze de verwondingen en bovendien bracht ze voor de gevangenen ook levensmiddelen mee. Zuster Kathrin zet zich bovendien ook in om mensen uit de gevangenis te halen die daar al vele jaren zijn opgesloten zonder dat hen ooit iets ten laste werd gelegd.

Wilt u een uitspraak van één van uw projectpartners met ons delen?

 Pater Martin Barta: We brachten een bezoek aan de zusters trappistinnen in Murhesa, in de buurt van Bukavu. Dat is een contemplatieve orde en het is zeer verwonderlijk om dit beschouwelijke  leven te ervaren te midden van een door geweld geteisterd gebied. De zusters zijn voortdurend in gevaar. In 2009 werd een zuster gedood. Ze werd neergeschoten toen ze de kloosterpoort opende. Maar ze blijven hier, bidden voor de hele regio en verzoeken om de zegen van de vrede. Eén van de zusters is 90 jaar oud en komt uit Frankrijk – er zijn maar twee Franse zusters meer over, alle anderen komen uit Congo. We vroegen haar wat haar charisma was en ze antwoordde: “De zoektocht naar God in de eenvoud en de liefde, op elk moment.”

Regina Lynch: We vroegen ook aan één van de priesters in Goma, pater Juvenal, die werkzaam is in de zogenaamde rode zone, één van de gevaarlijkste gebieden, waarom de mensen daar bleven. Hij antwoordde: “De mensen blijven omdat de priester er nog altijd is.” Vermoedelijk is dat typisch voor de hele regio. En dat geldt niet alleen voor de priesters, maar ook voor de zusters. De mensen blijven immers zolang de Kerk in de persoon van kerkelijk personeel hier aanwezig is. Dat is de reden waarom de mensen het hier uithouden. De Kerk geeft hen God en waar God is, is er hoop en licht in de duisternis.

acn-20160923-46236Welk soort projecten ondersteunt Kerk in Nood op dit moment in de DR Congo?

Regina Lynch: In het oostelijk deel van de DR Congo helpen wij onder andere bij de bouw van woningen voor de priesters en van kerken en steunen wij de opleiding van geestelijken. In de regio van Bukavu hadden wij na de aardbevingen van 2005 en 2008 een aantal heropbouwprojecten. Wij bieden ook overlevingshulp aan de zusters. Hier steunen we heel in het bijzonder de Dochters van de Verrijzenis. Die zusters waren zeer goed op weg om aanzienlijk onafhankelijker te worden. Toen verspreidde het geweld zich echter steeds verder in de streek en waren ze gedwongen om zeven van hun huizen te sluiten. Er kwamen ook enkele zusters om het leven. Een ander belangrijk project is de ondersteuning van de jaarlijkse retraites van de priesters, want op hun schouders rust een erg grote psychische druk. Daarnaast verdelen we misintenties en bevorderen we het gezinsapostolaat, dat hier zeer sterk is.

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation