De vader van Christina bad elke dag de rozenkrans voor de behouden terugkeer van zijn dochter

FacebookTwitterGoogle+

“Bid voor het gezin van Christina. Ze kunnen nauwelijks geloven dat ze hun kind hebben teruggekregen. Het was een echt mirakel, een nieuwe geboorte en het begin van een nieuw leven.”

In de nacht van 6 op 7 augustus 2014 bezette IS het historische gebied van de Vlakte van Nineve en verdreef de christenen, de oorspronkelijke bewoners van de regio. Ze werden naar de Koerdische Autonome Regio gedeporteerd. Een groot aantal christenen zat echter nog vast. Enkele van hen slaagden er later in om te vluchten, maar honderden bleven achter, ingesloten door IS. Van hen werd sindsdien niets meer vernomen. Onder degenen die na de overname van de regio door IS waren achtergebleven, bevonden zich ook Khouder Ezzo, zijn echtgenote Aida Hanna en hun dochtertje Christina, dat toen drie jaar oud was.

Op 22 augustus 2014 gaf IS het gezin van Christina en anderen de toestemming om Bakhdida (Qarakosh) te verlaten en naar Erbil te reizen, nadat ze eerst hun geld en hun goud hadden afgenomen. Eén van de IS-strijders rukte Christina uit de beschermende armen van haar moeder. Terwijl de niet-Iraakse IS-militant de angstige en wenende kleine Christina op zijn schouders wegdroeg, smeekte haar moeder hem om het kind aan haar terug te geven, zodat ze met haar gezin op de bus kon stappen. In plaats van haar een antwoord te geven, gaf hij de moeder met gebaren te kennen dat ze naar de bus moest gaan of dat hij anders het kleine meisje zou ombrengen! De moeder volgde zijn bevel, omdat ze schrik had voor haar kind. Dat was de laatste keer dat ze haar dochtertje zag, tot 10 juni 2017.

In een interview met Kerk in Nood spreekt pater Ignatius Offy, een Syrisch-katholieke priester van Ankawa, met Maria Lozano, het hoofd van de persdienst van de pauselijke stichting Kerk in Nood, over de terugkeer van Christina.

Pater Ignatius, hoe hebt u het gezin van Christina leren kennen?

Christina’s gezin en ikzelf zijn afkomstig van de stad Bakhdida (Qarakosh). De gezinnen in onze streek kennen elkaar en zijn allemaal zeer nauw met elkaar verbonden. Daarnaast ben ik een priester en sinds het begin van ons gedwongen vertrek uit de regio, in de nacht van 6 op 7 augustus 2014, probeer ik mensen op te sporen die door IS werden gevangengenomen. Ik heb een lijst van personen van wie het lot nog ongekend is aan talrijke individuele personen, organisaties en verenigingen bezorgd. Onder die namen bevond zich uiteraard ook die van Christina, de jongste van allemaal.

Hoe voelt u zich na haar miraculeuze terugkeer?

Wat er met Christina en haar gezin en met ons is gebeurd, is een goddelijk mirakel! Naar mijn bescheiden mening is dit de vierde geboorte van het kind Christina. De eerste keer was toen ze als kind van haar ouders werd geboren, de tweede keer was bij haar doopsel, de derde keer toen een moslimgezin haar adopteerde en voor haar zorgde tijdens de periode dat ze verdwenen was en tot slot, maar toch zo belangrijk, de vierde keer toen ze naar haar gezin en haar christelijke gemeenschap terugkeerde. Aan Christina werd een nieuw leven geschonken. Wij danken God voor Zijn werk met haar, met haar gezin en met ons allen.

Weet u waar Christina in die drie jaar verborgen werd gehouden?

Christina’s vader verklaarde tegenover ons na de ontvoering: “Altijd weer vroegen we aan de mensen die in onze regio waren achtergebleven of er nieuws was over onze dochter. Ons laatste telefoongesprek was met een van onze familieleden die ons verzekerde dat het goed ging met Christina en dat ze met een van de IS-strijders in de buurt van de moskee was gezien. Daarna werd elk contact verbroken”. Vijf maanden na haar ontvoering werd het gezin van Christina er door een van hun kennissen van op de hoogte gebracht dat het kind het goed maakte en dat het bij een moslimgezin woonde in de wijk Al-Tanak in Mosoel. Op dat moment had het moslimgezin Christina uit een moskee in Mosoel meegenomen naar huis en ze werd door de ouders als een van hun eigen kinderen behandeld. Ze wilden het meisje uiteindelijk met haar eigen gezin verenigen, maar ze vreesden voor haar veiligheid. Dus besloten ze haar ondertussen te houden, te beschermen en voor haar te zorgen.

Een team van Kerk in Nood ontmoette de ouders van Christina twee jaar geleden tijdens een bezoek aan Ankawa. Destijds was er geen nieuws over haar. Het was hartverscheurend, maar tegelijk ongelooflijk om hun geloof te zien.  Zijn ze er altijd blijven in geloven dat ze zou terugkomen?

Twee jaar lang hoorde het gezin van Christina hier en daar wat nieuws over haar, maar ze konden niet rechtstreeks met haar communiceren. Vele buitenlandse en Arabische nieuwsagentschappen en satellietzenders die het gezin van Christina hadden ontmoet en die over haar ontvoering  berichtten, zorgden ervoor dat het verhaal overal werd verspreid. Haar ouders en familie zetten grootscheepse zoekacties op en publiceerden haar foto. Haar vader bad elke dag de rozenkrans voor haar terugkeer. Hij hing afbeeldingen van heiligen naast de foto van Christina aan de binnenwanden van de containerwoning waarin ze tijdens hun onvrijwillige ballingschap woonden. Vele gelovigen sloten zich aan bij de gebeden van het gezin voor de terugkeer van het jonge kind en van alle andere vermiste personen.

Hoe werd haar terugkeer naar haar gezin mogelijk gemaakt?

Nadat er gevechten uitbraken in het zuiden van Mosoel verhuisde de islamitische familie die Christina had geadopteerd naar een veiliger plek. De adoptievader belde een persoon die Christina kende van Baqofa en vroeg het gsm-nummer van een familielid van Christina. Hij kon het nummer van de oudere broer van Christina achterhalen en belde hem laat in de nacht van 9 juni 2017 op. Hij vroeg of ze elkaar in het stadsdeel Kojli in Mosoel konden ontmoeten om zijn zuster terug te geven aan haar gezin.

De ochtend van de volgende dag, 10 juni 2017, begaf het gezin van Christina zich naar het ontmoetingspunt en de twee gezinnen ontmoetten elkaar. Christina werd aan haar echte gezin overhandigd. Ze verkeerde in goede gezondheid. Haar ouders bedankten het islamitische gezin dat in de afgelopen jaren voor haar had gezorgd. Uiteindelijk werd Christina met haar echte ouders, haar gezin, haar verwanten en haar volk herenigd.

Hoe gaat het nu met Christina? Ze moet wel heel erg verward zijn …

Ze is nu bijna zes jaar oud. Christina is nog altijd geschokt en angstig. Ze herinnert zich niet meer aan haar echte vader, moeder, broers en zussen. Ze was ook haar Syrische moedertaal vergeten en kon alleen nog Arabisch spreken. Ze spreekt heel weinig met haar gezinsleden en met de gasten die op bezoek komen. Soms glimlacht ze naar hen, maar soms ook niet. Ze speelt met de cadeautjes die de mensen voor haar meebrengen wanneer ze het gezin bezoeken om te zien hoe het met haar gaat.

Hoe zou u de reactie van de ouders en de familie beschrijven – van de hele gemeenschap die zo lang op haar heeft gewacht en voor haar heeft gebeden?

De moeder was echt door emoties overweldigd en tranen van vreugde rolden over haar wangen. Ze beschrijft de terugkeer van haar kindje als een “mirakel”. Ze is geschokt wanneer ze ziet hoezeer ze gegroeid en veranderd is en ze herkende haar bijna niet. “Wij danken God dat Hij haar uit de klauwen van IS heeft gered”, zei haar vader. Haar broers en zussen konden hun gevoelens over de terugkeer van hun jongste zusje gewoonweg niet onder woorden brengen. De gemeenschap verwelkomde Christina thuis met muziek en dans. Ze organiseerden een klein welkomstfeestje voor haar op het woonerf waar het gezin woont. Er werd een speciale viering gehouden met een dankgebed voor haar en gebeden voor alle vermiste personen die nog in handen zijn van IS. Op het woonerf worden nog altijd mensen verwelkomd die het gezin met de terugkeer van hun dochter komen gelukwensen.

Zoals u zei, werden er naast Christina nog vele andere christelijke en jezidische kinderen door IS ontvoerd. Hebt u weet van andere kinderen die zijn teruggekeerd?

Ik heb geen weet van andere kinderen dan Christina die werden bevrijd en naar hun gezin zijn teruggekeerd. Wat ik weet, is dat van talrijke christenen die door IS werden gevangengenomen sindsdien niets meer werd vernomen. Het betreft zowel kleine kinderen en tieners als jonge en oude mannen en vrouwen.

Weet u welke de plannen van het gezin zijn voor de toekomst?

Het huis van Christina’s gezin in Bakhdida (Qaraqosh) is vernield. Op dit ogenblik wonen ze in een kamp voor christelijke vluchtelingen in een kleine wooncontainer met twee kamers. Haar oudste broer, die in een bakkerij in Erbil werkt, vertelde ons: “Eerlijk gezegd, hebben we geen toekomst in Irak. Zes maanden geleden hebben we een visumaanvraag ingediend om naar Frankrijk uit te wijken, maar we hebben nog geen antwoord gekregen. De wooncontainer waarin we wonen, is klein en het leven is hard.” Ik smeek alle organisaties en verenigingen die zich om kinderen bekommeren om het gezin van Christina te helpen en de jonge Christina, die nog altijd in shock verkeert, psychologische bijstand te verlenen en haar te helpen om zich opnieuw in haar gezin en haar gemeenschap te integreren.

Hebt u een boodschap voor alle vrienden en weldoeners van onze organisatie overal ter wereld?

Mijn boodschap is als een gebed: “Wij danken de Heer voor Zijn grote zegen en voor het mirakel dat Hij ons heeft geschonken. Wij bedanken het islamitische gezin dat voor Christina heeft gezorgd. Wij bedanken iedereen die zich voor haar terugkeer heeft ingezet. Wij bidden voor een nieuwe start voor Christina, zodat ze haar echte ouders en familie leert kennen en opnieuw deel gaat uitmaken van haar christelijke gemeenschap. Wij bidden voor het gezin van Christina dat nog altijd niet ten volle begrijpt dat ze hun kind en zusje terughebben. Het was een waar mirakel, een nieuwe geboorte en een nieuw leven. Wij bidden voor iedereen die op welke manier dan ook een helpende hand reikt aan haar en haar gezin. Wij bidden voor een veilige terugkeer van alle gevangen, opgesloten en ontvoerde personen die nog in handen zijn van IS en andere groeperingen. Wij bidden ook voor de terugkeer van vrede, veiligheid en stabiliteit naar ons gewonde Irak en de hele wereld. Amen.”

Door Maria Lozano

Samen met u willen wij een helpende hand zijn voor mensen in nood. Dankzij u ondersteunt Kerk in Nood de gelovigen overal waar ze worden vervolgd, verdrukt of in nood verkeren door informatie, gebed en actie.

U kan helpen door:

  • een gift voor een pastoraal project op rekeningnummer IBAN: BE91 4176 0144 9176 en BIC: KREDBEBB (Kerk in Nood vzw – zonder fiscaal attest). Pastorale projecten komen volgens de Belgische wetgeving niet in aanmerking voor de toekenning van een fiscaal attest.

  • een gift voor een sociaal project op rekeningnummer IBAN: BE11 4176 0100 0148 en BIC: KREDBEBB (Hulp en Hoop vzw – met fiscaal attest vanaf € 40,00). Zij die in de loop van het jaar € 40,00 of meer schenken voor een sociaal project, ontvangen het volgende jaar automatisch een fiscaal attest.

Alvast bedankt voor uw steun!

Reacties :

Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Pontical Foundation